Andrzej Modrzejewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Andrzej Modrzejewski (ur. 1950[1]) – były prezes zarządu i dyrektor generalny PKN Orlen (1999–2002), bohater Orlengate.

Życiorys[edytuj]

Z wykształcenia jest fizykiem. W 1993 r. uzyskał tytuł MBA, był też stypendystą na uniwersytetach amerykańskich (Wisconsin – La Crosse, Georgetown) i absolwentem wielu kursów menedżerskich.

Był likwidatorem Nowosądeckiego Kombinatu Budowlanego w Nowym Sączu (1992-1994). Później przewodniczył wielu radom nadzorczym: w Izolacji Zduńska Wola (od 1997 r.), Zakładach Chemicznych Alwernia (od 1995 r.), Zakładach Przemysłu Jedwabniczego Silwana w Gorzowie Wielkopolskim (1995-1998), Zakładzie Przemysłu Urządzeń Chłodniczych w Bochni (1995-1998). Pracował jako dyrektor inwestycyjny, a od maja 1998 roku prezes Narodowego Funduszu Inwestycyjnego im. E. Kwiatkowskiego. W kwietniu 1999 r. został prezesem Petrochemii Płock. Miesiąc później, po połączeniu Petrochemii i CPN, został prezesem zarządu i dyrektorem generalnym Polskiego Koncernu Naftowego Orlen. Był autorem planów ekspansji Orlenu na Środkową Europę: sojuszu z węgierskim MOL lub austriackim OMV na wzór holendersko-brytyjskiego Royal Dutch Shell.

W czasie kierowania Orlenem przewodniczył też radzie nadzorczej operatora sieci GSM – Polkomtel SA i zasiadał w radach nadzorczych LG-Petro Bank SA i Giełdy Papierów Wartościowych.

7 lutego 2002 Modrzejewski został zatrzymany przez funkcjonariuszy UOP, co zapoczątkowało tzw. Orlengate. Dzień później stracił stanowisko prezesa Orlenu.

 Osobny artykuł: Afera Orlenu.

W czerwcu 2006 roku sąd uniewinnił Modrzejewskiego z zarzutu ujawnienia poufnej informacji G. Wieczerzakowi, zaś w grudniu 2006 sąd uwolnił Modrzejewskiego i Wieczerzaka od kolejnych zarzutów (niegospodarności w IX NFI). W 2013 za nadużycie uprawnień podczas aresztowania Modrzejewskiego zostali skazani Z. Siemiątkowski oraz R. Bieszyński[2].

Przypisy