Andrzej Ogrodowczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Ogrodowczyk

Andrzej Ogrodowczyk (ur. 23 grudnia 1952 w Turku, zm. 8 września 2002 w Poznaniu) - polski poeta pokolenia "indywidualistów 1976-1989", prozaik, eseista, krytyk literacki, dramatopisarz.

Dzieciństwo i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość spędził w Marianowie i Kowalach Pańskich w powiecie tureckim. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Kowalach Pańskich. Jako 14-latek pisał do "Świata Młodych" drobne artykuły poświęcone młodzieńczym zainteresowaniom i działalności szkolnej drużyny harcerskiej. W 1971 ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Turku. W latach 1971-1972 był słuchaczem Studium Nauczycielskiego w Kaliszu. Od roku 1972 w Poznaniu. Absolwent filologii polskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1977).

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Po uzyskaniu magisterium w roku 1977 podjął pracę w Zespole Szkół Rolniczych w Rokietnicy. Dalszą pracę kontynuował w Poznaniu. W latach 1982-1984 nauczyciel języka polskiego w jednej z poznańskich szkół podstawowych, w latach 1988-92 w Szkole Podstawowej nr 34 im. Wojska Polskiego w Poznaniu, następnie od 1992-94 w XXV Liceum Ogólnokształcącym im. Generałowej Jadwigi Zamoyskiej w Poznaniu. W latach 1997-99 wychowawca w Młodzieżowej Świetlicy Dworcowej. Prowadził warsztaty poetyckie min. w klubie "Zielone Pióra" Młodzieżowego Domu Kultury "Za cytadelą" w Poznaniu. Wykładowca Uniwersytetu Poezji Stowarzyszenia Jeszcze Żywych Poetów w Zielonej Górze. Juror młodzieżowych konkursów literackich, a w latach 90. także juror Turniejów Wierszy o Poznaniu i Wielkopolsce. W latach 2001-02 prowadził zajęcia fakultatywne o twórczości Samuela Becketta i Franza Kafki w poznańskiej Wyższej Szkole Języków Obcych.

Twórczość literacka[edytuj | edytuj kod]

Debiutował w prasie w roku 1977 jako krytyk literacki, wkrótce zaczął także publikować wiersze min. na łamach periodyków "Nadodrze", "Odra", "Poezja", "Miesięcznik Literacki" i "Nowy Wyraz". Jedno z pierwszych opowiadań "Wśród snu", ukazało się drukiem w almanachu młodej prozy wielkopolskiej "Prosto z młodości" (1980). Od lat 80. prowadził i publikował "Dziennik z wczoraj. Zapiski rowerowe". Wiersze, eseje, szkice, recenzje, fragmenty prozy i dziennika publikował również na łamach "Integracji", "Akcentu", "W drodze", "Przeglądu Powszechnego", "Toposu", "Radaru", "Tygodnika Kulturalnego", "Obrzeży". Od 1990 był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, a także w latach 1994-2002 współpracownikiem "Gazety Malarzy i Poetów" w Poznaniu. Jego eseje o malarstwie można znaleźć w katalogach do wystaw prezentowanych w poznańskich galeriach sztuki współczesnej (min. w Galerii Miejskiej "Arsenał", a także w galeriach "Polony", "R", "Muzalewska", także w Galerii Sztuki "Wozownia" w Toruniu i "Otwarta Pracownia" w Krakowie). Na krótko przed śmiercią związał się z Klubem Galerią "ZAK" w Poznaniu, gdzie miał prowadzić dyskusyjne spotkania literackie. Jest autorem niewydanych drukiem eseistycznych rozpraw o twórczości Witolda Gombrowicza i Samuela Becketta. Jego wiersze były tłumaczone na język niemiecki, rosyjski i węgierski.
W roku 1998 w kronice Klubu Piosenki Literackiej "Szary Orfeusz", wpisał po swoim wieczorze autorskim:

Quote-alpha.png
'Nareszcie zrozumiałem, że Piękno jest wszystkim dla czego warto żyć

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Laureat min. konkursu poetyckiego "Zielona Waza" (1979), Turnieju Jednego Wiersza Wągrowieckich Warsztatów Poetyckich (1981), Konkursu Poetyckiego im. Romana Brandstaettera (1987). Poeta uwieńczony Laurem Klemensa Janickiego w ramach II Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego (Poznań, 1994). Nagrodzony w Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim im. Zbigniewa Herberta "O liść konwalii" (Toruń, 1993,94,95) i w Konkursie Poetyckim "Cybisem inspirowane" (Brzeg, 1997). Wyróżniony w IX Turnieju Wierszy o Poznaniu i Wielkopolsce (1981), w Turnieju Poetyckim i Plastycznym "O Złotą Lampkę Górniczą" (Wałbrzych, 1982), w konkursie literackim "O Nagrodę Skrzydła Ikara" (Katowice, 1996) oraz w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Stanisława Grochowiaka (Leszno, 1996).

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor tomów poezji:

  • „Nie wszystko zostało skończone” (Kraków 1988)
  • „Nieprzeźroczysta” (Warszawa 1989)
  • „Jabłuszko Ziemi” (Poznań 1991)
  • „Zanim pochłonie” (Poznań 1998)
  • „Nazywałem się Franz Kafka” (Poznań 2000)

Współautor poetyckiej „antologii pięciu” (Roman Bąk, Jan Kasper, Andrzej Ogrodowczyk, Sergiusz Sterna–Wachowiak, Tadeusz Żukowski)

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Ciekawym zwyczajem w domu rodzinnym było czytanie przez ojca Edwarda na głos książek, najczęściej przygodowych. Wieczorami po skończonej pracy, do niewielkiego domku Ogrodowczyków zaglądali najbliżsi sąsiedzi i wraz z dziećmi słuchali niezwykłych opowieści. Swoisty rytuał zaczynał się od czyszczenia lamp naftowych.
  • W Kaliszu podczas nauki w Studium Nauczycielskim zaczęła się jego fascynacja teatrem. Wraz z kolegami założył wówczas amatorski teatr "Skrót", działający pod literacką opieką prof. Studiom Nauczycielskiego, Edwarda Polanowskiego.
  • Jego pasją był alpinizm rowerowy. Przejechał jednorazowo, zimą, trasę długości 440 kilometrów.
  • Autor „maszynki do robienia wierszy" - zabawy słownej, którą prezentował uczniom klas ósmych na lekcjach poświęconych poezji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ogrodowczyk: Nazywałem się Franz Kafka. Poznań: Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, 2000. ISBN 83-911427-6-0.
  • Turek i okolice. Słownik biograficzny. Praca zbiorowa. Turek: Bibliotheca Turcoviana, 2011, s. 201-206. ISBN 978-83-61958-60-4.