Andrzej Poniatowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Poniatowski
Ilustracja
Herb
Ciołek
Rodzina Poniatowscy
Data urodzenia 28 września 1734
Data i miejsce śmierci 3 marca 1773
Wiedeń
Ojciec Stanisław Poniatowski
Matka Konstancja Czartoryska
Żona

Maria Teresa Kinsky von Weichnitz und Tettau

Dzieci

Maria Teresa Poniatowska,
Józef Antoni Poniatowski

Odznaczenia
Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Krzyż Mały Orderu Marii Teresy

Andrzej Poniatowski herbu Ciołek (ur. 28 września 1734, zm. 3 marca[1] 1773 w Wiedniu) – książę, syn Stanisława Poniatowskiego i Konstancji Czartoryskiej. Brat króla polskiego – Stanisława Augusta.

Od młodości oficer armii austriackiej, zasłużył się podczas wojny siedmioletniej, był inspektorem piechoty. Podkomorzy (szambelan) dworu austriackiego od 1758 roku[2]. Był wolnomularzem[3].

W służbie wojskowej uzyskał najwyższy wówczas stopień zbrojmistrza polnego (niem. feldzugmeister). 3 maja 1761 poślubił Marię Teresę hr. Kinsky von Weichnitz und Tettau (1736-1806). W 1764 wrócił do kraju; popierał kandydaturę Stanisława Augusta, którego usiłował po elekcji zbliżyć do Austrii.

W roku 1765 posłował do Wiednia; wówczas od cesarza uzyskał godność księcia czeskiego. Jako austriacki oficer nie mógł być formalnym reprezentantem RP w Wiedniu, lecz król Stanisław August uprosił kanclerza Kaunitza, by traktował jego brata jako nieformalnego posła. Książę Andrzej podszedł bardzo ofiarnie do tego nowego zadania, w wykonywaniu którego pomagali mu przychylni Polsce sardyński poseł w Wiedniu Lodovico Canale i brytyjski wysłannik David Murray, 2. hrabia Mansfield.

Jego dziećmi byli:

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Emanuel Rostworowski, „Poniatowski Andrzej”, w: Polski Słownik Biograficzny, XXVII, Wrocław 1983, s. 412.
  2. Jerzy Sewer Dunin-Borkowski, Polacy, dygnitarzami Austrii. T. I Podkomorzowie i paziowie (1750-1890), Lwów 1890, s. 12.
  3. Marta Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, Zamek Królewski, Warszawa 2008, s. 207.
  4. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 178.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]