Andrzej Racięski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Racięski
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1902
Sokal
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1983
Sydney
Przebieg służby
Lata służby 1920-1944
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
10 Batalion Sanitarny
57 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
Batalion KOP „Borszczów”
17 Pułk Piechoty
3 Karpacki Pułk Artylerii Przeciwpancernej
Stanowiska dowódca plutonu granicznego
dowódca kompanii
zastępca dowódcy
Główne wojny i bitwy Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Za sluzbe graniczna

Andrzej Konstanty Bogumił Racięski[1] (ur. 30 listopada 1902 w Sokalu, zm. 27 kwietnia 1983 w Sydney) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Konstanty Bogumił Racięski od 28 czerwca 1920 roku jako ochotnik 14 pułku ułanów uczestniczył w walkach na froncie polsko-bolszewickim. Po zakończeniu działań, 15 stycznia 1921 roku zwolniony do rezerwy. Wcielony 30 czerwca 1923 roku do 10 Batalionu Sanitarnego w Przemyślu, z którego 13 marca 1924 roku przeniesiony został do Szkoły Podchorążych w Warszawie. 29 listopada 1924 roku jako plutonowy podchorąży został zwolniony do rezerwy. Mianowany podporucznikiem rezerwy 1 lipca 1926 roku[2]. Powołany do służby czynnej 27 sierpnia 1928 roku do 2 kompanii 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu, a od 24 października 1929 roku był w zastępstwie dowódcą 4 kompanii w tym pułku.

15 maja 1930 roku został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 września 1928 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

21 marca 1933 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[4] i przydzielony do Batalionu KOP „Suwałki” na stanowisko oficera młodszego. 24 marca tego roku przybył do kompanii granicznej „Filipów”. Według stanu z 1 kwietnia 1934 roku był dowódcą plutonu granicznego w Lipówce. Na własną prośbę w dniu 9 listopada 1935 roku został przeniesiony do Batalionu KOP „Borszczów”. Przeniesiony 17 listopada 1936 roku do 17 pułku piechoty w Rzeszowie. Awansowany w 1937 roku na kapitana ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku[5].

W marcu 1939 roku w 17 pułku piechoty był dowódcą 1 kompanii. We wrześniu 1939 roku w macierzystym pułku, który pozostał w Rzeszowie dla ochrony miasta był dowódcą batalionu wartowniczego. 8 września opuścił z batalionem miasto i podjął marsz w kierunku Przemyśla. Następnego dnia w rejonie Pruchnika oddział został rozbity przez oddziały niemieckie. W sierpniu 1941 roku w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich był dowódcą kompanii dowodzenia III batalionu. Uczestniczył w walkach 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Według stanu z marca 1944 roku mjr Andrzej Racięski był zastępcą dowódcy 3 Karpackiego pułku artylerii przeciwpancernej. Od 3 września 1944 roku podczas kampanii włoskiej był dowódcą 4 Batalionu Strzelców Karpackich. Po zakończeniu wojny jako podpułkownik pozostał na emigracji w Australii[5].

Był pierwszym prezesem Zjednoczonego Związku Polaków w Wiktorii. Zmarł 27 kwietnia 1983 w Sydney[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 61 sprostowano imię z „Andrzej” na „Andrzej Konstanty Bogumił”.
  2. Artur Ochał 2009 ↓, s. 102.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 197.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 95.
  5. a b Artur Ochał 2009 ↓, s. 103.
  6. Kultura (paryska), nr 6/1983, s. 166
  7. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 31, Nr 7 z 31 grudnia 1980. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Artur Ochał: Słownik oficerów i chorążych Korpusu Ochrony Pogranicza w Suwałkach (1929-1939). Suwałki: Augustowsko-Suwalskie Towarzystwo Naukowe, 2009, s. 102-103. ISBN 978-83-915778-1-3.