Andrzej Racięski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Racięski
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1902
Sokal
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1983
Sydney
Przebieg służby
Lata służby 1920-1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
10 Batalion Sanitarny
57 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
Batalion KOP „Borszczów”
17 Pułk Piechoty
3 Karpacki Pułk Artylerii Przeciwpancernej
Stanowiska dowódca plutonu granicznego
dowódca kompanii
zastępca dowódcy
Główne wojny i bitwy Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Za sluzbe graniczna

Andrzej Konstanty Bogumił Racięski[1] (ur. 30 listopada 1902 w Sokalu, zm. 27 kwietnia w Sydney) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Konstanty Bogumił Racięski od 28 czerwca 1920 roku jako ochotnik 14 pułku ułanów uczestniczył w walkach na froncie polsko-bolszewickim. Po zakończeniu działań, 15 stycznia 1921 roku zwolniony do rezerwy. Wcielony 30 czerwca 1923 roku do 10 Batalionu Sanitarnego w Przemyślu, z którego 13 marca 1924 roku przeniesiony został do Szkoły Podchorążych w Warszawie. 29 listopada 1924 roku jako plutonowy podchorąży został zwolniony do rezerwy. Mianowany podporucznikiem rezerwy 1 lipca 1926 roku[2]. Powołany do służby czynnej 27 sierpnia 1928 roku do 2 kompanii 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu, a od 24 października 1929 roku był w zastępstwie dowódcą 4 kompanii w tym pułku.

15 maja 1930 roku został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 września 1928 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

21 marca 1933 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[4] i przydzielony do Batalionu KOP „Suwałki” na stanowisko oficera młodszego. 24 marca tego roku przybył do kompanii granicznej „Filipów”. Według stanu z 1 kwietnia 1934 roku był dowódcą plutonu granicznego w Lipówce. Na własną prośbę w dniu 9 listopada 1935 roku został przeniesiony do Batalionu KOP „Borszczów”. Przeniesiony 17 listopada 1936 roku do 17 pułku piechoty w Rzeszowie. Awansowany w 1937 roku na kapitana ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku[5].

W marcu 1939 roku w 17 pułku piechoty był dowódcą 1 kompanii. We wrześniu 1939 roku w macierzystym pułku, który pozostał w Rzeszowie dla ochrony miasta był dowódcą batalionu wartowniczego. 8 września opuścił z batalionem miasto i podjął marsz w kierunku Przemyśla. Następnego dnia w rejonie Pruchnika oddział został rozbity przez oddziały niemieckie. W sierpniu 1941 roku w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich był dowódcą kompanii dowodzenia III batalionu. Uczestniczył w walkach 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Według stanu z marca 1944 roku mjr Andrzej Racięski był zastępcą dowódcy 3 Karpackiego pułku artylerii przeciwpancernej. Od 3 września 1944 roku podczas kampanii włoskiej był dowódcą 4 Batalionu Strzelców Karpackich. Po zakończeniu wojny jako podpułkownik pozostał na emigracji w Australii[5].

Był pierwszym prezesem Zjednoczonego Związku Polaków w Wiktorii. Zmarł 27 kwietnia 1983 w Sydney[6].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 61 sprostowano imię z „Andrzej” na „Andrzej Konstanty Bogumił”.
  2. Artur Ochał 2009 ↓, s. 102.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 197.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 95.
  5. a b Artur Ochał 2009 ↓, s. 103.
  6. Kultura (paryska), nr 6/1983, s. 166
  7. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 31, Nr 7 z 31 grudnia 1980. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Artur Ochał: Słownik oficerów i chorążych Korpusu Ochrony Pogranicza w Suwałkach (1929-1939). Suwałki: Augustowsko-Suwalskie Towarzystwo Naukowe, 2009, s. 102-103. ISBN 978-83-915778-1-3.