Andrzej Radzimiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Radzimiński
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1958
Lubawa
Profesor nauk historycznych
Specjalność: historia średniowieczna, nauki pomocnicze historii
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Doktorat 1987
Habilitacja 1996
Profesura 1999
Uczelnia Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Rektor
Uczelnia Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Okres spraw. 2008–2012
Poprzednik Andrzej Jamiołkowski
Następca Andrzej Tretyn
Dziekan
Uczelnia Wydział Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
Okres spraw. 1999–2002
Poprzednik Janusz Małłek
Następca Waldemar Rezmer
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Andrzej Radzimiński (ur. 4 kwietnia 1958 w Lubawie) – polski historyk, specjalizujący się w historii średniowiecza i naukach pomocniczych historii, profesor nauk humanistycznych, w latach 2008–2012 rektor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Życiorys[edytuj]

W 1977 ukończył liceum ogólnokształcące w Lubawie i podjął studia na Wydziale Nauk Historycznych UMK w Toruniu. Po ich ukończeniu w 1981 podjął pracę nauczyciela historii w szkole podstawowej w Papowie Biskupim. Pracował tam do 1985, potem (w latach 1985–1988) był zatrudniony w Archiwum Państwowym w Toruniu. W 1987 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych. Tematem jego rozprawy była Kapituła katedralna płocka w XIV i I połowie XV wieku, a promotorem Janusz Bieniak. W 1988 został zatrudniony na stanowisku adiunkta w Zakładzie Nauk Pomocniczych Instytutu Historii i Archiwistyki UMK.

Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii uzyskał w 1996 na podstawie rozprawy pt. Duchowieństwo kapituł katedralnych w Polsce XIV–XV wieku. Tytuł profesora nauk humanistycznych otrzymał w 1999.

W latach 1995–1997 był zastępcą dyrektora Instytutu Historii i Archiwistyki UMK, od 1998 do 1999 – dyrektorem tej jednostki. W latach 1999–2002 pełnił funkcję dziekana Wydziału Nauk Historycznych, a od 2002 do 2008 prorektora UMK ds. dydaktyki (2002–2005) i ds. kształcenia i kadr (2005–2008). 28 marca 2008 został wybrany na rektora uniwersytetu. Zakończył urzędowanie z dniem 1 września 2012, kiedy to na tym stanowisku zastąpił go Andrzej Tretyn.

Zajmuje się historią Kościoła katolickiego w Polsce średniowiecznej, a także dziejami duchowieństwa w Zakonie Krzyżackim. Prowadził badania między innymi w Wiedniu i Berlinie. Współpracował z Instytutem Maxa Plancka w Getyndze. Trzykrotnie (1994, 1996 i 1999) był powoływany na członka Komisji Historii Porównawczej Kościołów przy Polskiej Akademii Nauk.

W 2014 przeciwko Andrzejowi Radzimińskiemu pojawiły się publiczne zarzuty o naruszenia praw autorskich kilku innych osób przez niewłaściwe stosowanie zapożyczeń w jego książce Kobieta w średniowiecznej Europie z 2012. W maju 2015 został formalnie w tej sprawie upomniany przez rektora Andrzeja Tretyna[1].

Odznaczenia[edytuj]

W 2011, za wybitne zasługi w pracy naukowo-badawczej, dydaktycznej i społecznej, za popularyzowanie nauki w Polsce i na świecie, odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Prałaci i kanonicy kapituły katedralnej płockiej w XIV i I poł. XV wieku. Studium prozopograficzne. T. 1, Prałaci (1991)
  • Prałaci i kanonicy kapituły katedralnej płockiej w XIV i I połowie XV wieku. Studium prozopograficzne. T. 2, Kanonicy (1993, ISBN 83-231-0443-3)
  • Duchowieństwo kapituł katedralnych w Polsce XIV i XV wieku na tle porównawczym: studium nad rekrutacją i drogami awansu (1995, ISBN 83-231-0630-4)
  • Biskupstwa państwa krzyżackiego w Prusach XIII–XV wieku : z dziejów organizacji kościelnej i duchowieństwa (1999, ISBN 83-231-1052-2)
  • Duchowieństwo kapitulne w Polsce średniowiecznej i wczesnonowożytnej: studia nad pochodzeniem i funkcjonowaniem elity kościelnej (2000, red., ISBN 83-231-1162-6)
  • Życie i obyczajowość średniowiecznego duchowieństwa (2002, ISBN 83-7181-243-4)
  • Kościół w państwie Zakonu Krzyżackiego w Prusach 1243–1525: organizacja, uposażenie, ustawodawstwo, duchowieństwo – wierni (2006, ISBN 83-86206-96-9)
  • Chrystianizacja i ewangelizacja Prusów (2008, ISBN 978-83-7441-923-9)
  • Chrystianizacja i ewangelizacja Prusów: historia i źródła (2011, ISBN 978-83-7780-035-5)
  • Kobieta w średniowiecznej Europie (2012, ISBN 978-83-231-2811-3)
  • Kościół i duchowieństwo w średniowieczu: Polska i państwo zakonu krzyżackiego w Prusach (2012, ISBN 978-83-231-2807-6)

Przypisy

  1. Marek Wroński: Jak stracić prestiż. forumakademickie.pl. [dostęp 2015-11-07].
  2. M.P. z 2012 r. poz. 387

Bibliografia[edytuj]

  • Sławomir Kalembka (red.): Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 573. ISBN 83-231-1988-0.

Linki zewnętrzne[edytuj]