Andrzej Rakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Rakowski
Data i miejsce urodzenia 1931-06-1616 czerwca 1931
Warszawa
Profesor sztuk muzycznych
Specjalność: muzykologia, akustyka
Alma Mater Politechnika Warszawska
Akademia Muzyczna
im. Fryderyka Chopina
Profesura 1982
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Funkcja Jednostka PAN Przewodniczący honorowy
Komitet Akustyki PAN
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina
Uczelnia Uniwersytet A. Mickiewicza
Rektor
Uczelnia Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina
Okres spraw. 1981–1987
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Andrzej Rakowski (ur. 16 czerwca 1931 w Warszawie) – polski nauczyciel akademicki, muzykolog, specjalista w zakresie akustyki, profesor sztuk muzycznych, w latach 1981–1987 rektor Akademii Muzycznej w Warszawie.

Życiorys[edytuj]

W 1957 ukończył studia na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej, a rok później studia na Wydziale Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. W 1963 na pierwszej z tych jednostek uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie pracy poświęconej akustyce instrumentów muzycznych. W 1977 habilitował się z muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim. W 1982 otrzymał tytuł profesora sztuk muzycznych.

Zawodowo związany ze stołeczną PWSM (przekształconą następnie w Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina). W 1968 przyczynił się do utworzenia Katedra Akustyki Muzycznej, którą kierował nieprzerwanie do 2001. Na tej uczelni doszedł w 1989 do stanowiska profesora zwyczajnego. Od 1972 do 1974 był prorektorem PWSM. W 1981 został przewodniczącym uczelnianej "Solidarności". W latach 1981–1987 przez dwie kadencje zajmował stanowisko rektora Akademii Muzycznej.

Pracował także jako wykładowca w Katedrze Muzykologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza oraz w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego. Był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów i przewodniczącym Komitetu Akustyki Polskiej Akademii Nauk (następnie honorowym przewodniczącym tej instytucji).

W latach 50. zajmował się także pracą jako inżynier i reżyser dźwięku. Od 1963 do 1970 pełnił funkcję konsultanta akustycznego Teatru Wielkiego w Warszawie. Zaprojektował kilka sal koncertowych w zakresie akustyki. Został redaktorem działu akustycznego Wielkiej Encyklopedii Muzycznej PWM, a także członkiem rad redakcyjnych periodyków muzycznych. W 1963 brał udział w zakładaniu Polskiego Towarzystwa Akustycznego, wstąpił też m.in. do Polskiego Towarzystwa Fonetycznego i Sekcji Muzykologów Związku Kompozytorów Polskich.

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[1].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Kategorialna percepcja wysokości dźwięku w muzyce, PWSM, Warszawa 1978
  • Kształtowanie i percepcja sekwencji dźwięków muzycznych (red.), Wyd. AM im. Fryderyka Chopina, Warszawa 2002
  • Podstawowe uwarunkowania dostępu dzieci i młodzieży do kultury muzycznej (opracowanie), Wyd. AM im. Fryderyka Chopina, Warszawa 1986
  • Studia nad wysokością i barwą dźwięku w muzyce (red.), Wyd. AM im. Fryderyka Chopina, Warszawa 1999

Przypisy

Bibliografia[edytuj]