Andrzej Romanowski (literaturoznawca)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Romanowski
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1951
Kraków
Zawód literaturoznawca, nauczyciel akademicki
Partia ROAD, UD, UW, PD
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Andrzej Romanowski (ur. 20 sierpnia 1951 w Krakowie) – polski literaturoznawca, publicysta i nauczyciel akademicki, profesor nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 2003 redaktor naczelny Polskiego Słownika Biograficznego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1974 ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1982 na UJ obronił pracę doktorską pt. Poezja polska 1908–1918 wobec problemów wojny i niepodległości. W 1999 uzyskał stopień doktora habilitowanego w oparciu o rozprawę zatytułowaną Młoda Polska wileńska. Tytuł profesora otrzymał w 2004. Był stypendystą Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce (1990). Zawodowo związany z Uniwersytetem Jagiellońskim, został profesorem nadzwyczajnym UJ i kierownikiem Katedry Kultury Literackiej Pogranicza na Wydziale Polonistyki tej uczelni. W 2003 został również pracownikiem naukowym Instytutu Historii PAN w Warszawie.

Jego zainteresowania naukowe obejmują literaturę polską wschodniego pogranicza, związki literackie polsko-ukraińsko-białorusko-litewskie, stosunek polskiej literatury wobec walki o niepodległość, ważne cytaty polskiej literatury. W 2003 objął stanowisko redaktora naczelnego Polskiego Słownika Biograficznego (przejął funkcję po Henryku Markiewiczu). W tym samym roku został powołany w skład Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauk. W latach 1976–2002 publikował w „Tygodniku Powszechnym” (w latach 1990–2002 był również redaktorem tego pisma). Pracował ponadto w redakcjach „Świata” (1989) i „Myśli Demokratycznej” (w 1991 redaktor naczelny).

Wchodził w skład władz regionalnych i krajowych Ruchu Obywatelskiego Akcji Demokratycznej, Unii Demokratycznej oraz Unii Wolności. W 2012 został członkiem rady politycznej Partii Demokratycznej – demokraci.pl. Członek Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2015 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2015)[1]. Odznaczony także Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

We wrześniu 2000 za książkę Młoda Polska wileńska wyróżniony został nagrodą Krakowska Książka Miesiąca. W 2008 wręczono mu medal „Zasłużony dla Tolerancji” oraz nagrodę Kowadła, przyznawaną przez lewicowe krakowskie stowarzyszenie Kuźnica.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Rozkwitały pąki białych róż (antologia poezji I wojny światowej, 1990)
  • Przed złotym czasem (szkice historycznoliterackich, 1991)
  • Pokój z Sowietami spiszem bagnetami. Antologia (współautor Adam Roliński, 1994)
  • Młoda Polska wileńska (2000)
  • Podróż na wschód (2001)
  • Ludzie tamtego czasu (2002)
  • Jak oszukać Rosję. Losy Polaków XVIII–XX wieku (2002)
  • Pozytywizm na Litwie (2003)
  • Skrzydlate słowa (współautor Henryk Markiewicz; słownik cytatów, seria I: 1990, seria II: 1998)
  • Prawdziwy koniec Rzeczy Pospolitej (2007)
  • Rozkosze lustracji (2007)
  • Polski Słownik Biograficzny. Przeszłość, teraźniejszość, perspektywy (2010)
  • Wielkość i upadek Tygodnika Powszechnego (2011)
  • Eugeniusz Kwiatkowski (2014)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, tom V: Suplement A–Ż, Ośrodek Przetwarzania Informacji, Warszawa 2006.
  • Andrzej Romanowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2016-10-28].