Andrzej Rozpłochowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Rozpłochowski
Data i miejsce urodzenia 7 września 1950
Gdańsk
Zawód mechanik, przedsiębiorca, działacz związkowy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Srebrny Krzyż Zasługi

Andrzej Ryszard Rozpłochowski (ur. 7 września 1950 w Gdańsku) – polski mechanik, działacz opozycji w okresie PRL i jeden ze współtwórców śląskiej „Solidarności”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent zasadniczej szkoły samochodowej w Inowrocławiu (1968). Po odbyciu służby wojskowej pracował w Polskich Kolejach Państwowych (do 1977) i następnie w Hucie Katowice (do 1983). W trakcie strajków w 1980 stanął na czele protestu w swoim zakładzie pracy[1], został przewodniczącym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, następnie kierował regionalnymi organami powstającej „Solidarności”. Współtworzył krajowy Komitet Obrony Więzionych za Przekonania. Był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów w Gdańsku, następnie członkiem Komisji Krajowej NSZZ „S” i przewodniczącym miejskiej komisji koordynacyjnej w Dąbrowie Górniczej. W 1981 kandydował na przewodniczącego zarządu regionu związku, jednak przegrał z Leszkiem Waliszewskim[1]. Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany (13 grudnia 1981), rok później oskarżony o działania antypaństwowe, nie został osądzony, zwolniono go na mocy amnestii w 1984.

Współpracował z działaczami podziemnej „Solidarności”, w 1985 wszedł do prezydium Polskiej Partii Niepodległościowej. W 1988 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował w różnych przedsiębiorstwach i prowadził własną działalność gospodarczą. W 2009 ujawnił, iż jego ojciec był funkcjonariuszem komunistycznego Urzędu Bezpieczeństwa, a jego druga żona Barbara tajnym współpracownikiem SB[2].

W 2010 powrócił do Polski[1]. Bez powodzenia kandydował z ramienia Prawa i Sprawiedliwości do sejmiku śląskiego[3]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 był kandydatem Solidarnej Polski[4].

W 2011 Stowarzyszenie Pokolenie wydało napisaną przez Andrzeja Rozpłochowskiego publikację wspomnieniową pt. Postawią ci szubienicę[5]. W 2013 ukazał się jej drugi tom.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zarządzeniem prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego z 11 listopada 1990 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. Prezydent RP na uchodźstwie odznaczył go uprzednio również Srebrnym Krzyżem Zasługi.

13 grudnia 2010 prezydent RP Bronisław Komorowski wyróżnił go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[7][8]. Andrzej Rozpłochowski zwrócił ten order prezydentowi w styczniu 2012 w proteście przeciwko wyrokowi w sprawie sprawców stanu wojennego[9]. Prezydent RP Andrzej Duda odznaczył go w 2015 Krzyżem Wolności i Solidarności[10], w 2017 nadał mu Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jan Dziadul: Maszynista na starych torach. polityka.pl, 9 października 2010. [dostęp 30 kwietnia 2011].
  2. Oświadczenie Andrzeja Rozpłochowskiego: Moja żona była TW, wybaczam jej. wyborcza.pl, 2 czerwca 2009. [dostęp 30 kwietnia 2011].
  3. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 30 kwietnia 2011].
  4. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 18 kwietnia 2014].
  5. Andrzej Rozpłochowski – republikanin. fronda.pl. [dostęp 4 kwietnia 2013].
  6. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. nr 4, s. 60, 20 grudnia 1990. [dostęp 11 października 2017]. 
  7. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 grudnia 2010 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. Nr 30, poz. 340 – pkt 8.).
  8. Ordery z okazji 29. rocznicy pacyfikacji KWK „Wujek”. prezydent.pl, 16 grudnia 2010. [dostęp 30 kwietnia 2011].
  9. Zwrócił order prezydentowi. „To przykład sowieciarstwa”. interia.pl, 25 stycznia 2012. [dostęp 25 stycznia 2012].
  10. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 sierpnia 2015 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2015 r. poz. 987 – pkt 33.).
  11. Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości. prezydent.pl, 11 listopada 2017. [dostęp 2017-11-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]