Andrzej Ruttié

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Ruttié
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1777
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1853
Lublin
Zawód, zajęcie generał, powstaniec listopadowy, wolnomularz
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Świętego Stanisława (Księstwo Warszawskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Andrzej Ruttié (ur. 25 listopada 1777 w Warszawie, zm. 1853 w Lublinie) – generał brygady powstania listopadowego, członek loży wolnomularskiej L’Union we Włoszech[1].

Syn Jana i Marii Lekarskiej. Od 1794 towarzysz Brygady Kawalerii Narodowej. Walczył w powstaniu kościuszkowskim, gdzie otrzymał stopień chorążego. Od 1797 w Legionach Polskich uczestniczył we wszystkich kampaniach. Kapitan od 1799 r. Po rozwiązaniu Legionów służył w armii francuskiej. Był adiutantem gen. J.H. Dąbrowskiego. Walczył pod Fiorentino i Civita Castellana. Uczestnik obrony Mantui. Po ciężkiej ranie i jej wyleczeniu powrócił do służby i wziął udział w bitwach nad Trebbią i pod Novi. W kampaniach napoleońskich 1805, 1807, 1809 i 1813 walczył pod Sandomierzem, Langonecją, Tudelą, Yevenes, Wachau i pod Lipskiem. W 1808 major w pułku lansjerów nadwiślańskich, podpułkownik pułku jazdy z 1811. W 1813 dowódca francuskiego pułku strzelców konnych, na jego czele walczył w kampaniach saskiej 1813 i francuskiej 1814.

Po powrocie do kraju, od 1815 r. w armii Królestwa Polskiego. Pułkownik z 1819. Dowódca 4 pułku ułanów w 1820 roku. W 1830 roku został nagrodzony Znakiem Honorowym za 30 lat służby[2].

Andrzej Ruttié był posiadaczem folwarku należącego do klucza kijowieckiego Chotyłów. Obszar liczył 1055 mórg.

W powstaniu listopadowym dowódca Brygady Jazdy. Walczył pod Kałuszynem, Grochowem, Dębem Wielkim. Generał z marca 1831. Od czerwca do sierpnia 1831 był gubernatorem Warszawy. Walczył również w obronie stolicy. Po kapitulacji stolicy pozostał w niej. Po upadku powstania złożył przysięgę wierności carowi, jednak został zesłany do Wołogdy. W 1833 r. powrócił i osiadł w Czerniejowicach pow. Chełm, gdzie gospodarował na roli. Zmarł w 1853 r.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H.P. Kosk Generalicja polska t. 2 wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks” Pruszków 2001.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Mościcki, Z dziejów masonerii w Legiach polsko-włoskich (1805 r.), w: Kwartalnik Historyczny, t. LII 1938, z. 1, s. 35.
  2. Przepisy o znaku honorowym niemniej Lista imienna generałów, oficerów wyższych i niższych oraz urzędnikow wojskowych, tak w służbie będących, jako też dymisjonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, [b.n.s]
  3. Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława (1. XII. 1815-29. XI. 1830), w: Miesięcznik Heraldyczny, nr. 3, r. X, Warszawa, marzec 1932, s. 60.