Andrzej Szczepkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Tadeusz Szczepkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1923
Sucha Beskidzka
Data i miejsce śmierci 31 stycznia 1997
Warszawa
Zawód aktor, pedagog
Nagrobek Andrzeja Szczepkowskiego na Cmentarzu Powązkowskim, Warszawa 2006

Andrzej Tadeusz Szczepkowski (ur. 26 kwietnia 1923 w Suchej Beskidzkiej, zm. 31 stycznia 1997 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy, pedagog, w latach 1981–1982 prezes Związku Artystów Scen Polskich, senator I kadencji.

Życiorys[edytuj]

Małą maturę zdał w 1938 V Państwowym Gimnazjum i Liceum typu humanistycznego w Krakowie; w związku z przeniesieniem służbowym ojca w tymże roku rozpoczął naukę w IV Liceum Neoklasycznym im. Jana Długosza we Lwowie, które ukończył zdaną maturą w 1940 (już pod radziecką okupacją). W czasie niemieckiej okupacji pracował przy hodowli wszy jako strzykacz w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami we Lwowie, kierowanym przez profesora Rudolfa Weigla[1].

W 1945 r. ukończył Studium Teatralne przy Starym Teatrze w Krakowie. Jako aktor był związany z teatrami w Krakowie, Poznaniu, Katowicach i Warszawie.

W latach 1989–1991 sprawował mandat senatora I kadencji Senatu. Został wybrany z ramienia Komitetu Obywatelskiego, reprezentując województwo chełmskie. Przystąpił do klubu parlamentarnego Unii Demokratycznej.

Był autorem dowcipnych wierszowanych epitafiów dla żyjących, z których najbardziej znane dotyczy Jana Alfreda Szczepańskiego („Tu leży Jaszcz. Przechodniu – naszcz!”)[2].

Ojciec Joanny Szczepkowskiej, dziadek Marii i Hanny Konarowskiej, zięć Jana Parandowskiego.

Wybrana filmografia[edytuj]

Aktor
Polski dubbing
Użyczenie głosu
  • 1989: Dzieci Arbatu (książka mówiona, nagranie: Zakład Wydawnictw i Nagrań Polskiego Związku Niewidomych)
  • 1986: Chatka Puchatka (bajka muzyczna wydana przez Polskie Nagrania na kasecie; CK 416), Autor-Narrator
  • 1985: Kubuś Puchatek (bajka muzyczna wydana przez Polskie Nagrania na kasecie; CK 415), Autor-Narrator

Przypisy

  1. Alfabetyczny wykaz osób zatrudnionych w instytucie prof. Rudolfa Weigla i zawody niektórych z nich po II wojnie światowej. lwow.home.pl. [dostęp 2009-12-23].
  2. Anna Bikont, Joanna Szczęsna, Epitafia, czyli uroki roztaczane przez niektóre zwłoki, Prószyński i S-ka, Warszawa 1998, s. 15, 78–85

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]