Andrzej Szczerski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Szczerski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1971
Kraków
doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność: historia sztuki
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Instytut Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego
Okres zatrudn. od 2002

Andrzej Szczerski (ur. 26 listopada 1971 w Krakowie) – historyk sztuki, krytyk sztuki, wykładowca i kierownik muzealniczych studiów kuratorskich (2005-2011) w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 2000 uzyskał stopień doktora, a w 2010 doktora habilitowanego. Ukończył także m.in. kurs Royal Collection Studies w Londynie, organizowany przez The Attingham Trust (2001), Summer University Course na Central European University w Budapeszcie (2002) oraz The Stone Summer Theory Institute w School of the Art Institute w Chicago (2007).

Wykładał także na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem (2003) i na Uniwersytecie St Andrews w Wielkiej Brytanii (2004). Stypendysta zagranicznych uczelni i instytutów badawczych, m.in. Uniwersytetu Oksfordzkiego, Zentralinstitut für Kunstgeschichte w Monachium, Universita per Stanieri w Perugii. Uzyskał także stypendia Fundacji Lanckorońskich i Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej oraz granty Narodowego Centrum Nauki i Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki. Laureat Nagrody Miasta Krakowa (1996) i Nagród Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 2018 roku otrzymał doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kategorii "Ochrona dziedzictwa kulturowego".

W latach 2009-2017 był Prezesem Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA), a w latach 2013-2015 vice-prezesem AICA International. Od 2005 roku członek Kapituły Eksperckiej przy Małopolskiej Fundacji Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie. W latach 2002-2005 był kuratorem cyklu wykładów "Projektowanie nowoczesności" w Instytucie Goethego i British Council w Krakowie. W latach 2011-2013 członek Zespołu Sterującego powołanego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Kolekcje priorytet "Kolekcje narodowe sztuki współczesnej", w 2012 także w ramach Programu Kolekcje priorytet "Regionalne kolekcje sztuki współczesnej". W latach 2013-2018 członek Rady Powierniczej Muzeum Narodowego w Warszawie. Od stycznia 2016 do 31 marca 2018 roku wicedyrektor ds. naukowych w Muzeum Narodowym w Krakowie.

Członek rad programowych Narodowej Galerii Sztuki "Zachęta" w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Galerii Kordegarda w Warszawie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Miasta Gdyni i Muzeum Architektury we Wrocławiu. Jest także członkiem Komisji Historii Sztuki Polskiej Akademii Umiejętności, Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Historians of German and Central European Art & Architecture (USA), należy do Rady Naukowej rocznika "Muzealnictwo" wydawanego przez Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów w Warszawie.

Od 2010 roku juror w licznych konkursach poświęconych sztuce współczesnej, m.in. w konkursie na wystawę w Pawilonie Polskim na Biennale Sztuki i Biennale Architektury w Wenecji, członek jury selekcyjnego Międzynarodowego Triennale Grafiki w Krakowie (2012), członek jury Konkursu o Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Wydarzenie Muzealne Roku "Sybilla" (2012-2015).

Autor wielu publikacji poświęconych sztuce XX wieku i sztuce współczesnej wydanych w Polsce i zagranicą, w tym książek: Wzorce tożsamości. Recepcja sztuki brytyjskiej w Europie Środkowej około roku 1900 (Kraków 2002) wyróżnionej Nagrodą Honorową im. Felczaka i Wereszyckiego (2004) oraz Nagrodą Stowarzyszenia Historyków Sztuki im. Szczęsnego Dettloffa (2003), Modernizacje. Sztuka i architektura w nowych państwach Europy Środkowo-Wschodniej 1918-1939 (Łódź 2010) nominowanej do Nagrody im. Jana Długosza (2011), Sztuka projektowania. Z historii Wydziału Form Przemysłowych ASP w Krakowie (2014), Cztery nowoczesności. Teksty o sztuce i architekturze polskiej XX wieku (2015), Views of Albion, The Reception of British Art and Design in Central Europe (1890-1918) (2015) oraz artykułów w katalogach i czasopismach m.in. w "Apollo", "Springerin", "Third Text", "Centropa", "Ikonotheka". Redaktor książki Modernizm na peryferiach. Architektura Skoczowa, Śląska i Pomorza 1918-1939 (Warszawa 2011) oraz serii wydawniczej Modernizmy. Architektura nowoczesności w II Rzeczypospolitej (od 2013 roku). Współredaktor książek m.in. Sztuka w okresie PRL-u. Metody i przedmiot badań (Kraków 1999) i The Mousetrap Book. On dealing with art institutions in contemporary curatorial practice (Gdańsk-Frankfurt 2007).

Członek rady naukowej wystawy Der neue Staat. Polnische Kunst zwischen Experiment und Repraesentation 1918-1939 w Leopold Museum w Wiedniu w 2002 roku. Kurator wystaw Śladami prerafaelitów. Artyści polscy i sztuka brytyjska na przełomie XIX i XX wieku w Pałacu w Wilanowie w 2006 roku, Symbolism in Poland and Britain w Tate Britain w Londynie w 2009 roku, Modernizacje 1918-1939. Czas przyszły dokonany w Muzeum Sztuki w Łodzi w 2010 roku, The Power of Fantasy. Modern and Contemporary Art from Poland w Centre for Fine Arts BOZAR w Brukseli w 2011 roku, Narodziny miasta. Gdyński modernizm w dwudziestoleciu międzywojennym w Muzeum Miasta Gdyni w 2014 roku, Unia słowacko-polska w Kasárne Kulturpark w Koszycach w 2014 roku oraz Lwów. 24 czerwca 1937. Miasto, architektura, modernizm w Muzeum Architektury we Wrocławiu (2016) i Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie (2017-2018). W 2017 roku był kuratorem wystawy #dziedzictwo w Muzeum Narodowym w Krakowie, którą odwiedziła rekordowa ilość ponad 75 tysięcy widzów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]