Andrzej Szyszko-Bohusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Szyszko-Bohusz
Państwo  Polska
Data i miejsce urodzenia 25 września 1934
Gdynia
Ranking FIDE 1987 (01.04.2013)
Miejsce w kraju niesklasyfikowany na liście aktywnych

Andrzej Szyszko-Bohusz (ur. 25 września 1934 w Gdyni) – polski pedagog, profesor zwyczajny doktor habilitowany pedagogiki, specjalność teoria wychowania, tytuł profesora nauk humanistycznych otrzymał w 1999 roku, z zamiłowania szachista.

Członek Komitetu Badań Pedagogicznych PAN. W swojej działalności naukowej zajmuje się pedagogiką, teorią wychowania, psychologią, filozofią i genetyką. Twórca pedagogiki holistycznej i teorii nieśmiertelności genetycznej.

Polski Związek Szachowy w 2002 nadał profesorowi tytuł Honorowego Mistrza PZSzach. Profesor odnosił liczne sukcesy: m.in. wicemistrzostwo Krakowa z 1951, mistrzostwo Krakowa z 1959, złoty medal drużynowych mistrzostw Polski z zespołem „Ogniwa” Kraków w 1954. Profesor twierdzi, że wiele odkryć naukowych zawdzięcza logice szachów i fascynacji królewską grą.

Wybrane tytuły publikacji[edytuj | edytuj kod]

  • Relaks – prawdziwy odpoczynek. PWN, Warszawa - Kraków 1975;
  • Funkcja ćwiczeń odprężających w nowoczesnym procesie kształcenia. Ossolineum, Wrocław 1979;
  • Uniwersalny stan świadomości. Poznań 1982
  • Pedagogika Holistyczna. Wrocław 1989;
  • Andrzej Szyszko-Bohusz: Hinduizm, buddyzm, islam. Wyd. 1. Wrocław: Ossolineum, 1990. ISBN 83-04-03162-0.
  • Nieśmiertelność genetyczna. Czy dziedziczymy świadomość? Wyd. Barbara. Kraków 1996

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]