Andrzej Walicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Stanisław Walicki
Andrzej Stanisław Walicki
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1930[1]
Warszawa
Zawód filozof, historyk idei
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Rodzice Michał Walicki
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski

Andrzej Stanisław Walicki (ur. 15 maja 1930 w Warszawie) – polski filozof i historyk idei, emerytowany profesor Uniwersytetu Notre Dame, syn historyka sztuki Michała Walickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początkowo studiował na Uniwersytecie Łódzkim, będąc uczniem m.in. Sergiusza Hessena i Tadeusza Kotarbińskiego[1]. Magisterium obronił w 1953 na Uniwersytecie Warszawskim. Doktoryzował się w 1957, a habilitację uzyskał w 1964 w Instytucie Filozofii PAN. Tytuł profesora otrzymał w 1972[2].

W latach 50. związany był z Uniwersytetem Warszawskim. Następnie pracował w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN – początkowo na stanowisku adiunkta, a później docenta (od 1964) i profesora (od 1972). W latach 1981–1986 był wykładowcą Australijskiego Uniwersytetu Narodowego w Canberze. W 1986 został zatrudniony na Uniwersytecie Notre Dame (USA). W 1999 został jego emerytowanym profesorem. Jako profesor wizytujący wykładał m.in. na Uniwersytecie Stanforda (1976)[2].

Autor licznych prac z zakresu filozofii społeczno-politycznej, tłumaczonych na wiele języków[1], badacz myśli rosyjskiej, polskiej filozofii narodowej, historii marksizmu i myśli liberalnej. Jego zainteresowania naukowe obejmują m.in. totalitaryzm, komunizm, liberalizm, patriotyzm, nacjonalizm, mesjanizm oraz inteligencję. Był jedną z osób (m.in. obok L. Kołakowskiego, B. Baczko czy J. Szackiego) tworzących tzw. „warszawską szkołę historii idei”.

W 2001 otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego[3]. W 2005, za wybitne zasługi dla nauki polskiej, został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Za publikację pt. Rosja, katolicyzm i sprawa Polska został nominowany do Nagrody Literackiej Nike 2003 (znalazł się w finałowej „siódemce”)[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Osobowość a historia. Studia z dziejów literatury i myśli rosyjskiej, Warszawa 1959
  • W kręgu konserwatywnej utopii. Struktura i przemiany rosyjskiego słowianofilstwa, Warszawa 1964
  • Filozofia a mesjanizm. Studia z dziejów filozofii i myśli społeczno-religijnej romantyzmu polskiego, Warszawa 1970
  • Rosyjska filozofia i myśl społeczna. Od Oświecenia do marksizmu, Warszawa 1973 (w 2005 publikacja ta została wznowiona i dodatkowo znacznie poszerzona: Zarys myśli rosyjskiej. Od Oświecenia do renesansu religijno-filozoficznego, Kraków 2005)
  • Polska, Rosja, marksizm. Studia z dziejów marksizmu i jego recepcji, Warszawa 1983
  • Spotkania z Miłoszem, Londyn 1985 (w 1993 praca ta weszła w skład książki Zniewolony umysł po latach, Warszawa 1993)
  • Trzy patriotyzmy. Trzy tradycje polskiego patriotyzmu i ich znaczenie współczesne, Warszawa 1991
  • Filozofia prawa rosyjskiego liberalizmu, Warszawa 1995
  • Marksizm i skok do królestwa wolności. Dzieje komunistycznej utopii, Warszawa 1996
  • Polskie zmagania z wolnością. Widziane z boku, Kraków 2000
  • Rosja, katolicyzm i sprawa polska, Warszawa 2002
  • Od projektu komunistycznego do neoliberalnej utopii, Kraków 2013

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Nota biograficzna na stronie Uniwersytetu Łódzkiego. uni.lodz.pl. [dostęp 2015-02-08].
  2. 2,0 2,1 Andrzej Walicki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
  3. Doktorzy honoris causa UŁ. uni.lodz.pl. [dostęp 2015-02-08].
  4. M.P. z 2006 r. Nr 2, poz. 21
  5. Nagroda Nike 2003. nike.org.pl. [dostęp 2015-08-06].