Andrzej Waligórski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Waligórski
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 października 1926
Nowy Targ
Data i miejsce śmierci 10 maja 1992
Wrocław
Zawód, zajęcie satyryk, tekściarz
Grób Andrzeja Waligórskiego na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu w dniu 2 listopada 2009
Tablica pamiątkowa w Alei Gwiazd Satyrykonu na głównym deptaku Legnicy (ul. Najświętszej Marii Panny)

Andrzej Waligórski (ur. 20 października 1926 w Nowym Targu, zm. 10 maja 1992 we Wrocławiu) – polski aktor, poeta, satyryk, dziennikarz, długoletni współpracownik Polskiego Radia we Wrocławiu.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Zasłynął jako twórca tekstów piosenek wykonywanych między innymi przez Tadeusza Chyłę (Ballada o cysorzu) i Olka Grotowskiego z Małgorzatą Zwierzchowską (około tysiąca piosenek). Sam określał siebie często jako tekściarza.

Był kierownikiem wrocławskiego radiowego magazynu rozrywkowego „Studio 202”, gdzie wypromował kabaret „Elita”, z którym następnie podjął współpracę.

Stworzył postać Dreptaka (symbol przeciętnego Polaka z jego wadami i zaletami)[1], był autorem m.in. „Bajeczek Babci Pimpusiowej”, felietonu radiowego Pocztówki z Karłowic[2] oraz popularnego słuchowiska radiowego „Rycerze” nadawanego w magazynie „60 minut na godzinę”, parodiującego Trylogię Henryka Sienkiewicza (pochodzi z niego piosenka „Hej, szable w dłoń”).

Przyjaźnił się z mieszkającym we Wrocławiu estońskim aktorem Brunonem Oją[3].

Jego wiersze publikował na ostatniej stronie tygodnik Najwyższy CZAS!. Nie utożsamiał się z żadną opcją polityczną, przez pewien czas był członkiem Stronnictwa Demokratycznego[4].

Zmarł na zawał serca[5][6].

Był patronem Gimnazjum nr 16 przy ul. Jemiołowej we Wrocławiu[5]. Jego imię otrzymała także jedna z ulic w południowej części Wrocławia, łącząca ul. Sudecką z ul. Powstańców Śląskich w Parku Południowym. Od 1995 członkowie kabaretu Elita („Akademia Humoris Causa”) przyznają nagrodę im. Waligórskiego - „Andrzeje”[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, s. 162. ISBN 83-7384-561-5.
  2. Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, s. 943.
  3. Dominik Wilczewski: Bruno O'Ya. Estoński gość w polskim kinie (pol.). Eesti.pl, 2020-12-05. [dostęp 2021-11-29].
  4. Lesław Lech, Edward Zubik (1907–2000), „Biuletyn Stronnictwa Demokratycznego”, nr 8 (205), 17 maja 2000, s. 3.
  5. a b Biografia Andrzeja Waligórskiego. [dostęp 2013-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-22)].
  6. Portrety. Już 15 lat bez Andrzeja Waligórskiego. [dostęp 2008-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-18)].
  7. Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, s. 32 i 943.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]