Andrzej Werner (krytyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Werner (ur. 14 września 1940 w Warszawie) – polski krytyk literacki i filmowy, historyk literatury, profesor nauk humanistycznych, współpracownik drugiego obiegu w czasach PRL, pracownik Instytutu Badań Literackich PAN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1964 był pracownikiem Instytutu Badań Literackich w Warszawie. W 1968 doktoryzował się na podstawie pracy o Tadeuszu Borowskim. W 1978 należał do sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Towarzystwa Kursów Naukowych i był jego wykładowcą. Publikował w Biuletynie Informacyjnym KSS "KOR", "Głosie", "Krytyce". W ramach TKN prowadził wykłady Ideowe oblicze polskiego kina. W 1980 został członkiem NSZZ "Solidarność", wchodził w skład Komisji Ekspertów ds. Kultury przy zarządzie Regionu Mazowsze. Internowany 13 grudnia 1981, osadzony w areszcie śledczym na Białołęce, trafił następnie do Ośrodka Internowania w Jaworzu, skąd został zwolniony 23 grudnia 1981. W latach 80. publikował w prasie drugiego obiegu, m.in. "Kulturze niezależnej". od 1983 był członkiem Komitetu Kultury Niezależnej, a od 1984 członkiem kolegium "NOWEJ". W 1987 wydał zbiór Polskie, arcypolskie..., za który w 1987 otrzymał Nagrodę "Solidarności" Wydawców. W 1990 praca ta, poświęcona wyborom ideowym polskich literatów i filmowców w czasach PRL, była podstawą jego habilitacji. W 1998 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Przez cała karierę zawodową związany z IBL, był również wykładowcą Wolnego Uniwersytetu Berlina i Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.

Był członkiem ZLP, należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Stowarzyszenia Filmowców Polskich (w którym przewodniczył Kołu Piśmiennictwa Filmowego), oraz Polskiego PEN Clubu (w którym od 1997 jest członkiem zarządu). Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015[1][2].

W 2011 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Zwyczajna apokalipsa: Tadeusz Borowski i jego wizja świata obozów (1971)
  • Polskie, arcypolskie... (1987)
  • Pasja i nuda (1991)
  • Dekada filmu (1997)
  • Krew i atrament (1997)
  • To jest kino (1999)
  • Wysoko, nie na palcach: o pisarstwie Jana Józefa Szczepańskiego (2003)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 15 marca 2015].
  2. Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 15 marca 2015. [dostęp 15 marca 2015].
  3. M.P. z 2011 r. Nr 111, poz. 1131

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Werner w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 26 kwietnia 2014].
  • Grzegorz Boguta, Mirosław Chojecki (wstęp), Ludzie NOWEJ 1977–2007, Warszawa 2007 (nota biograficzna)
  • Ryszard Terlecki, Uniwersytet Latający i Towarzystwo Kursów Naukowych 1977–1981, Kraków-Rzeszów 2000