Andrzej Wróblewski (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Andrzeja Wróblewskiego (1922–2002) ps. Ibis, dziennikarza i polonisty. Zobacz też: inne osoby nazywające się Andrzej Wróblewski.
Andrzej Wróblewski
Ibis
Data i miejsce urodzenia 26 lipca 1922
Rawa Mazowiecka
Data i miejsce śmierci 20 marca 2002
Warszawa
Zawód dziennikarz
Małżeństwo Elżbieta Wojnowska
Grób Andrzeja Wróblewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Andrzej Wróblewski, pseudonim Ibis (ur. 26 lipca 1922 w Rawie Mazowieckiej, zm. 20 marca 2002 w Warszawie) – polski dziennikarz, językoznawca, publicysta, krytyk muzyczny, popularyzator poprawnej polszczyzny.

Życiorys[edytuj]

W czasie II wojny światowej działał w konspiracji, walczył w oddziałach Armii Krajowej, został ciężko ranny. Odznaczony Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

Studiował polonistykę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie. Związany głównie z ”Życiem Warszawy” (w latach 1948–1987 członek redakcji „Życia Warszawy”, później współpracownik, felietonista). Był stałym współpracownikiem radia i telewizji oraz wielu czasopism kulturalno-społecznych. W radiu od 1960 prowadził audycje z dziedziny publicystyki muzycznej Piórkiem Ibisa. W latach 1992–1997 współpracował z ”Gazetą Wyborczą”.

Andrzej Ibis-Wróblewski silnie angażował się w działania na rzecz kultury języka, był autorem cotygodniowych felietonów na temat poprawności językowej: „Byki i byczki”, publikowanych przez ponad 40 lat w ”Życiu Warszawy”. Na ich podstawie powstała książka o tym samym tytule (1995) oraz druga pt. „Byczki w tomacie” (1998) wraz z artystą plastykiem Szymonem Kobylińskim. Za działalność na rzecz upowszechniania kultury języka polskiego wielokrotnie otrzymywał nagrody i odznaczenia państwowe (Nagroda Indywidualna imienia Witolda Doroszewskiego, 1987)[1]. Był pomysłodawcą[potrzebny przypis], aktywnym inicjatorem procesu jej tworzenia i jednym z ojców założycieli Rady Języka Polskiego przy prezydium PAN[2].

Od czasu służby w Armii Krajowej działał według przyjętej przez siebie zasady nieprzystępowania do partii ani organizacji politycznych. Wiele czasu poświęcał na aktywną działalność społeczną, przede wszystkim w charakterze dziennikarza i animatora życia kulturalnego. Wielokrotnie zdarzało się, że odmawiał przyjmowania należnych mu honorariów[3]. Współpracował z Mareckim Ośrodkiem Kultury (miejski i powiatowy konkurs ortograficzny)[4]. Bywał jurorem wielu festiwali muzycznych, w tym świnoujskiej FAMY i Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu.

Andrzej Wróblewski był pionierem nowych i nowoczesnych form komunikacji. Wraz z Markiem Przybylikiem założył w 1987 pierwszy w Polsce tygodnik lokalny (”Pasmo”).

Również w 1987 należał do grupy osób, która utworzyła eksperymentalne studio pierwszej w Polsce telewizji kablowej „Ursynat”.

Jako językoznawca był znany z wykpiwania tendencji do kopiowania z języków obcych, stąd też na przykład żartobliwie zaproponował słówko międzymordzie jako tłumaczenie angielskiego terminu komputerowego interface.

Był mężem wokalistki i kompozytorki Elżbiety Wojnowskiej. Jednym z jego hobby były samochody, których miał w życiu w sumie około setki.

Przypisy

  1. Walery Pisarek: Andrzej Ibis-Wróblewski – Linguae Polonorum Defensor. [dostęp 2010-01-10].
  2. Andrzej IBIS Wróblewski. Nasza anemiczna polszczyzna. „Rzeczpospolita”. 174 (5644), s. A7, 2000-07-27. [dostęp 2016-11-26]. Cytat: Kto zagwarantuje, że po wejściu do Unii Europejskiej język polski nie stanie się jednym z dialektów lokalnych, takim jak łużycki czy kaszubski?. 
  3. Zmarł Andrzej Wróblewski „Ibis”. 2002-03-20. [dostęp 2010-01-10].
  4. Dorota Gołaszewska: Salon Internetowy Mareckiego Ośrodka Kultury – W hołdzie wielkim – Andrzej Ibis Wróblewski. [dostęp 2010-01-10].