Andrzej Zaniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Andrzej Zaniewski (ur. 13 kwietnia 1939 w Warszawie) – polski poeta, prozaik, autor tekstów piosenek.

Życiorys[edytuj]

Ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim w 1964 r. Debiutował wierszami zamieszczanymi w Głosie Wybrzeża, w 1958 r. Współtworzył orientację poetycką Hybrydy. Autor wielu tomów poezji i prozy (znana powieść Szczur) przełożonych na ponad 30 języków. Wydał zbiory wierszy:

  • Przed siebie
  • Podróż
  • Twarzą w twarz
  • Poemat dzisiejszy
  • Nadzieja przychodzi o zmierzchu.

Laureat Nagrody Czerwonej Róży (1966), nagrody im. W. St. Reymonta (1995) i in.

Jako autor piosenek debiutował w latach 60. XX wieku. Piosenki, m.in.:

  • Mój warszawski dzień (wspólnie z J. Lewińskim, muz. W. Parzyński)
  • Tylko w tangu (Ryszard Siwy)
  • Impresja o zamku (Krzysztof Chromcewicz - obie wsp. z J. Lewińskim),
  • Bitwa morska (Janusz Kruk),
  • Pamięć i sen (Henryk Boskar).

W 2010 został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[1].

Według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej od 19 kwietnia 1971 był tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa ps. Witold Orłowski, pozyskany dobrowolnie do zagadnienia literackiego, do sprawy obiektowej[2].

Przypisy

  1. Galowy Wieczór Wydawców. ksiazka.net.pl, 14 maja 2010. [dostęp 2012-12-18].
  2. „Bohaterskie” postacie z bagnistego obszaru. W: Wiesław Zieliński: Bagno. Wyd. 1. Rzeszów: 2011, s. 136. ISBN 978-83-61441-35-9. (pol.)