Andrzej Zborowski (zm. 1598)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy marszałka nadwornego koronnego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Andrzej Zborowski
Ilustracja
Herb
Jastrzębiec
Rodzina Zborowscy herbu Jastrzębiec
Data urodzenia ok. 1525
Data śmierci 1598
Ojciec Marcin Zborowski
Matka Anna Konarska, córka Stanisława i Zofii z Lanckorońskich

Andrzej Zborowski herbu Jastrzębiec (ur. ok. 1525, zm. w 1598 roku) – miecznik koronny i krakowski (w 1570 roku), marszałek nadworny koronny (lata 1574-1589), kasztelan sanocki (w 1580 roku), kasztelan biecki (w 1590 roku), starosta radomski, kalwinista.

Syn Marcina Zborowskiego, podczaszego koronnego i kasztelana kaliskiego oraz Anny Konarskiej z Góry h. Abdank (1499-1575). Miał sześciu braci (jednym z nich był niesławny Samuel Zborowski) i sześć sióstr. Jako jedyny z rodzeństwa przeszedł na katolicyzm.

Studiował we Frankfurcie nad Odrą, w Wittenberdze, Moguncji i Wiedniu w latach 1557-1562.

Poseł na sejm 1569 roku z województwa sandomierskiego, poseł na sejm konwokacyjny 1573 roku, podpisał akt konfederacji warszawskiej[1].

Porucznikował u Zborowskiego, Bronisława Samuela (z rodu Gruszeckich herbu Lubicz), który potem był wojskim i łowczym czernihowskim.

Ożenił się z Barbarą Jordan (zm. 1605), wdową po ks. Piotrze Zbaraskim, i od 1575 miał z nią sześcioro dzieci - trzech synów: Marcina Dersława (zm. 1613), Spytka (zm. 1608) i Andrzeja (1583 - 1630) - kasztelana oświęcimskiego, ożenionego z Anną Trach; oraz trzy córki: Helenę, Katarzynę i Mariannę.

Poparł wraz z braćmi elekcję Henryka Walezego, który z wdzięczności uczynił go marszałkiem nadwornym koronnym. W 1575 roku w czasie wolnej elekcji głosował na cesarza Maksymiliana II Habsburga[2]. W 1576 popierał Stefana Batorego, lecz pominięty w nadawaniu urzędów, przeszedł do obozu prohabsburskiego. Był przeciwnikiem Jana Zamoyskiego. W 1587 roku podpisał elekcję Maksymiliana III Habsburga[3]. Stanął na czele wyprawy zbrojnej pretendenta do tronu polskiego, arcyksięcia Maksymiliana, w 1588 roku. W czasie bitwy pod Byczyną dostał się wraz ze swoim protektorem do polskiej niewoli.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Posłowie ziemscy koronni 1493-1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 184, 218.
  2. Ewa Dubas-Urwanowicz, Koronne zjazdy szlacheckie w dwóch pierwszych bezkrólewiach po śmierci Zygmunta Augusta, Białystok 1998, s. 294.
  3. Akt elekcji arcyksięcia Maksymiliana Habsburga na króla polskiego z 22 VIII 1587 roku, AGAD
Poprzednik
Jan Herburt
( 1573)
POL Sanok COA.svg kasztelan sanocki
15801598
POL Sanok COA.svg Następca
Jerzy Dydyński
ok.(1599)