Angelino Alfano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Angelino Alfano
Angelino Alfano in 2017.jpg
Data i miejsce urodzenia 31 października 1970
Agrigento
Minister sprawiedliwości Włoch
Okres od 8 maja 2008
do 27 lipca 2011
Przynależność polityczna Lud Wolności
Poprzednik Luigi Scotti
Następca Nitto Francesco Palma
Minister spraw wewnętrznych Włoch
Okres od 28 kwietnia 2013
do 12 grudnia 2016
Przynależność polityczna Nowa Centroprawica
Poprzednik Anna Maria Cancellieri
Następca Marco Minniti
Minister spraw zagranicznych Włoch
Okres od 12 grudnia 2016
Przynależność polityczna Alternativa Popolare
Poprzednik Paolo Gentiloni

Angelino Alfano (ur. 31 października 1970 w Agrigento) – włoski polityk i prawnik, parlamentarzysta, od 2008 do 2011 minister sprawiedliwości, w latach 2013–2014 wicepremier, od 2013 do 2016 minister spraw wewnętrznych, od 2016 minister spraw zagranicznych.

Życiorys[edytuj]

Absolwent prawa na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Mediolanie, uzyskując następnie doktorat.

Politycznie zaangażował się w działalność Chrześcijańskiej Demokracji, a po jej rozwiązaniu w latach 90. przystąpił do Forza Italia. Uzyskał mandat radnego regionu Sycylia, został też osobistym sekretarzem Silvia Berlusconiego.

Od 2001 zasiada parlamencie jako poseł do Izby Deputowanych XIV, XV, XVI i XVII kadencji. Po zwycięstwie centroprawicowego Ludu Wolności i jego koalicjantów w przedterminowych wyborach w 2008 powołano go w skład Rady Ministrów na urząd ministra sprawiedliwości.

W 2011 premier Silvio Berlusconi zapowiedział, że Angelino Alfano powinien zostać jego następcą. Objął wówczas stanowisko krajowego sekretarza politycznego Ludu Wolności, by przygotować tę organizację do kolejnych wyborów parlamentarnych[1]. W konsekwencji 27 lipca 2011 odszedł z rządu.

28 kwietnia 2013 objął stanowisko wicepremiera i ministra spraw wewnętrznych w koalicyjnym rządzie Enrica Letty[2].

Angelino Alfano sprzeciwił się żądaniom wyjścia z koalicji, które deklarował Silvio Berlusconi. Nie przystąpił też do nowo powołanej przez byłego premiera (w miejsce Ludu Wolności) partii Forza Italia. Dzień przed rozwiązaniem PdL, 15 listopada 2013, wraz ze swoimi zwolennikami (w tym wszystkimi ministrami ze swojego ugrupowania) powołał nową formację polityczną pod nazwą Nowa Centroprawica[3].

W powołanym 22 lutego 2014 rządzie Mattea Renziego pozostał ministrem spraw wewnętrznych[4], ale nie zachował stanowiska wicepremiera. 12 grudnia 2016 w nowo utworzonym gabinecie Paola Gentiloniego przeszedł na stanowisko ministra spraw zagranicznych[5].

18 marca 2017 NCD została rozwiązana. Tego samego dnia jej działacze powołali nowe ugrupowanie pod nazwą Alternativa Popolare, a Angelino Alfano został przewodniczącym tej formacji[6].

Przypisy

  1. Italy's Berlusconi sees Angelino Alfano as successor (ang.). bbc.co.uk, 8 lipca 2011. [dostęp 2013-04-28].
  2. Il governo Letta: Saccomanni all'Economia, Alfano agli Interni e Bonino agli Esteri (wł.). il Sole 24 Ore.com, 27 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-28].
  3. Silvio Berlusconi's heir Angelino Alfano forms new party in Italy (ang.). independent.co.uk, 15 listopada 2013. [dostęp 2013-11-23].
  4. Nasce il governo Renzi, ecco i ministri. Alfano al Viminale, Padoan all'Economia. Mogherini agli Esteri, Pinotti alla Difesa (wł.). la Repubblica.it, 21 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22].
  5. Governo Gentiloni: lista ministri. Alfano Esteri, Minniti Interni, Lotti Sport, Fedeli Istruzione. Boschi sottosegretario (wł.). ilfattoquotidiano.it, 12 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-12].
  6. Ncd si scioglie, Alfano battezza "Alternativa Popolare" (wł.). la Repubblica.it, 18 marca 2017. [dostęp 2017-03-29].

Bibliografia[edytuj]