Angelo Felici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Angelo Felici
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Herb Angelo Felici In lumine tuo
Kraj działania Włochy
Data i miejsce urodzenia 26 lipca 1919
Segni
Data i miejsce śmierci 17 czerwca 2007
Rzym
Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
Okres sprawowania 1988-1995
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 4 kwietnia 1942
Nominacja biskupia 22 lipca 1967
Sakra biskupia 24 września 1967
Kreacja kardynalska 28 czerwca 1988
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Biagio e Carlo ai Catinari
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (1951-2001) Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 24 września 1967
Konsekrator Amleto Giovanni Cicognani
Współkonsekratorzy Giovanni Benelli
Luigi Maria Carli

Angelo Felici (ur. 26 lipca 1919 w Segni, zm. 17 czerwca 2007 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Pontyfikalnym Kolegium Leonine w Anagni oraz na uczelniach rzymskichPapieskiej Akademii Duchownej, Papieskim Uniwersytecie Laterańskim i Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim (obronił doktorat z prawa kanonicznego). Święcenia kapłańskie przyjął 4 kwietnia 1942. Od 1945 pracował w watykańskim Sekretariacie Stanu, a także wykładał w Papieskiej Akademii Duchownej. Otrzymał tytuły honorowe nadzwyczajnego tajnego szambelana papieskiego (1949) i prałata domowego (1958). Od 1964 pełnił funkcję podsekretarza w Kongregacji Nadzwyczajnych Spraw Kościoła.

22 lipca 1967 został mianowany pronuncjuszem w Holandii, otrzymał także tytularne arcybiskupstwo Cesariana. Odebrał święcenia biskupie 24 września 1967 od sekretarza stanu, kardynała Amleto Cicognaniego. W maju 1976 został przeniesiony na nuncjusza w Portugalii, a w sierpniu 1979 – we Francji. W czerwcu 1988 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, z nadaniem diakonii Ss. Biagio e Carlo ai Catinari. Felici zakończył tym samym misję dyplomatyczną we Francji (zastąpił go arcybiskup Lorenzo Antonetti, przyszły kardynał), a w lipcu 1988 został prefektem watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w miejsce kardynała Pietro Palazziniego.

Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie. W czerwcu 1995 zrezygnował z funkcji prefekta Kongregacji (ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego), od grudnia 1995 do kwietnia 2000 pełnił funkcję prezydenta Papieskiej Komisji Ecclesia Dei. W styczniu 1999 został promowany do rangi kardynała-prezbitera, zachowując na zasadzie pro hac vice dotychczasową diakonię Ss. Biagio e Carlo ai Catinari jako tytuł prezbiterski. W lipcu 1999 ukończył 80 lat i utracił prawo udziału w konklawe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]