Anik A1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anik A1
Anik inspection.jpg
Inne nazwy Telesat 1
Indeks COSPAR 1972-090A
Rakieta nośna Delta 1914
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 35 476 km
Apogeum 35 768 km
Okres obiegu 1455,5 min
Nachylenie 0,4°
Czas trwania
Początek misji 10 listopada 1972 (01:14:03 UTC)
Wymiary
Wymiary 1,83 × 3,35 m[1]
Masa całkowita 540 kg

Anik A1 (Telesat 1) – kanadyjski sztuczny satelita przeznaczony do obsługi krajowej sieci łączności satelitarnej.

Budowa[edytuj]

Producentem satelity była amerykańska firma Hughes Aircraft przy kooperacji kanadyjskich firm Spar Aerospace i Northern Electric Company of Canada. Pod względem konstrukcyjnym zbliżony do satelitów Intelsat IV. Masa startowa satelity wyniosła 540 kg, na orbicie geostacjonarnej 270 kg (po zużyciu całego paliwa w silniku służącym do zmiany orbity). Zasilanie z 23 000 ogniw słonecznych dających początkową moc 300 W (po 7 latach 230 W).

Misja[edytuj]

Satelita wyniesiony został na orbitę geostacjonarną z Przylądka Kennedy'ego 10 listopada 1972 roku za pomocą amerykańskiej rakiety Delta 1914[2] (wydzierżawionej od NASA), wyposażonej w dziewięć dodatkowych silników startowych na paliwo stałe. Satelita wyposażony był w 12 transponderów zapewniających pojemność 9600 kanałów telefonicznych lub 10 kanałów telewizji kolorowej. Moc wyjściowa nadajników wynosiła 6 W. W stacjach naziemnych przyjęto częstotliwość: dla nadawania 6 GHz, dla odbioru 4 GHz. Średnica anteny stacji naziemnych wynosiła 9 m[3].

Anik A1 do tej pory pozostaje na orbicie zbliżonej do geostacjonarnej[4].

Satelity Anik umożliwiły nie tylko dalekosiężną łączność telefoniczną i dalekopisową, lecz także przekazywanie programów telewizyjnych nawet do niewielkich osiedli.

Ciekawostki[edytuj]

W języku eskimoskim Anik oznacza brat.

11 stycznia 1973 roku przeprowadzono pierwszą rozmowę telefoniczną z wioski eskimoskiej koło Resolute Bay do Allan Park pod Toronto (odległość w linii prostej 3500 km).

Przypisy

  1. Anik A1 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-09-04].
  2. Rakieta błędnie oznaczona, użyto bowiem wariantu 1904 z silnikiem AJ-10 w stopniu drugim.
  3. Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957-1972. Warszawa: Wydawnictwo M.O.N., 1974, s. 69.
  4. Anik A1 (ang.). N2YO.com - Real Time Satellite Tracking. [dostęp 2013-09-04].

Bibliografia[edytuj]

  • Paweł Elsztein, Przekazano za pośrednictwem satelity, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1979, s. 102