Anna Łajming

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anna Łajming
Anna Łajming.jpg
Anna Łajming
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1904
Przymuszewo
Data i miejsce śmierci 13 lipca 2003
Słupsk
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura piękna
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Strona domowa

Anna Łajming (ur. 24 lipca 1904 w Przymuszewie w pow. chojnickim, zm. 13 lipca 2003 w Słupsku) – polska pisarka, której utwory (wspomnienia, powieści, sztuki teatralne) poświęcone są jej małej OjczyźnieKaszubom z okresu sprzed I i II wojny światowej.

Życiorys[edytuj]

Urodziła się w starej, zasiedziałej od wieków na Pomorzu, szlacheckiej rodzinie Trzebiatowskich. Zaczęła pisać dopiero w 1958. Jej utwory opisują realia życia wiosek południowych Kaszub pod koniec zaboru pruskiego i w latach 30. XX w. Pisała po polsku wplatając w tekst kaszubskie dialogi. Od 1973 była członkiem Związku Literatów Polskich. W 1974 wyróżniono ją Medalem Stolema. W latach 1929 - 1939 Anna Łajming mieszkała w Tczewie. Temu okresowi życia pisarka poświęciła wspomnienia Mój dom[1]. W Tczewie od 2009 znajduje się upamiętniająca pisarkę i jej pobyt w Tczewie[2]. Po wojnie mieszkała w Słupsku. Honorowy obywatel miasta Słupska od 2000 r. W 2005 r. jej imieniem nazwano jedną ze słupskich ulic. Jej synem jest plastyk, prof. Włodzimierz Łajming.

Twórczość[edytuj]

  • Z leśnych pustków
  • Mrok i świt
  • Czterolistna koniczyna
  • Od dziś do jutra
  • Seweryna
  • Bajki
  • Dwie kobiety
  • Symbol szczęścia
  • Czerwone róże
  • Włodek w listach matki
  • Dzieciństwo
  • Młodość
  • Mój dom
  • Gdzie jest balbina?
  • Szczecé

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Roman Landowski, Nowy bedeker kociewski, Gdańsk 2002.
  2. Kazimierz Ickiewicz, Krzysztof Korda (red.), Patroni i nazwy tczewskich ulic, Tczew: Region, 2014.

Linki zewnętrzne[edytuj]