Anna Augustynowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anna Augustynowicz
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1959
Dębica
Edukacja studia teatrologia na UJ, Wydział Reżyserii w PWST w Krakowie – ukończone w 1989[1].
Stanowisko dyrektor artystyczny teatru
Pracodawca Teatr Współczesny w Szczecinie

Anna Augustynowicz (ur. 1 kwietnia 1959 w Dębicy) – polska reżyser teatralna, od 1992 roku dyrektor artystyczny Teatru Współczesnego w Szczecinie. Absolwentka teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii w krakowskiej PWST[2]. W latach 90. jako pierwsza w Polsce wprowadzała na scenę nową europejską dramaturgię. Pierwsza kobieta w historii uhonorowana Nagrodą im. Konrada Swinarskiego.

Kariera teatralna[edytuj | edytuj kod]

Po objęciu stanowiska dyrektora artystycznego Teatru Współczesnego w Szczecinie w 1992, uruchomiła małą scenę – „Malarnię”. Utwory przez nią wprowadzane doczekały się z czasem licznych realizacji w kraju. W przedstawieniach zajmujących się kwestiami społecznymi nie unikała odważnych, czasem drastycznych czy naturalistycznych sposobów mówienia o świecie oraz brutalnego języka. Obok środków typowo teatralnych na scenie posługiwała się technikami wideo, wykorzystywała w spektaklach nowoczesną, nierzadko ogłuszającą muzykę. Przykładem nowych poszukiwań w polskim teatrze, jest przedstawienie Augustynowicz Młoda śmierć z roku 1996, na podstawie sztuki Grzegorza Nawrockiego. Grę aktorów uzupełniały tu wideoklipowe montaże, podkreślające bezład i brutalność współczesnego świata oraz zachwianie norm moralnych u bohaterów, ukształtowanych w dużym stopniu pod wpływem środków masowego przekazu.

W Szczecinie miały miejsce polskie prapremiery dramatów młodych autorów: Naczelny (1993, realizacja Teatru Telewizji 1999), Siostry i bracia (1995) oraz Powrót skazańca (1998) Stiga Larssona, Bez czułości Clare McIntyre (1995), Moja wątroba jest bez sensu, albo zagłada ludu Wernera Schwaba (1997) czy Polaroidy Marka Ravenhilla (2002).

Poszukiwanie nowych form wyrazu przez Augustynowicz obejmuje również adaptacje sceniczne tekstów klasycznych. Celem tych poszukiwań jest nałożenie na tekst klasyczny współczesnej matrycy w postaci np. kostiumów, rekwizytów czy przestrzeni, a co za tym idzie uwspółcześnienie przekazu i dostosowanie komunikacji do teraźniejszej rzeczywistości. Przykładami takich realizacji są Balladyna Juliusza Słowackiego z 1995 r., Iwona, księżniczka Burgunda Witolda Gombrowicza z 1996 r., Sen nocy letniej Williama Szekspira i Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej z 2000 r. czy Wyzwolenie Stanisława Wyspiańskiego z 2003 r.

Dla Teatru Telewizji Anna Augustynowicz przygotowała także prapremierę sztuki Krzysztofa Bizia Toksyny (2002).

Na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych Klasyka Polska w 1996 roku artystka otrzymała nagrodę za reżyserię Iwony, księżniczki Burgunda Witolda Gombrowicza. W 2007 roku jury Ogólnopolskiego Konkursu na Inscenizację utworów Stanisława Wyspiańskiego przyznało Augustynowicz nagrodę główną za inscenizację Wesela.

Anna Augustynowicz jest też laureatką Paszportu Polityki z 1997 roku. Nagrodę, jak podano w uzasadnieniu, przyznano „za przedstawienia odważne, mądre, dotykające bolesnych miejsc naszej epoki oraz za kształt artystyczny szczecińskiego Teatru Współczesnego”[3].

Uhonorowana tytułem Ambasador Szczecina 2002.

W 2017 roku, reżyserka została uhonorowana Nagrodą im. Konrada Swinarskiego za reżyserię "Ślubu" w sezonie 2016/17. Augustynowicz jest pierwszą kobietą nagrodzoną tą nagrodą w czterdziestoletniej historii konkursu.

3 marca 2017 roku na kanale telewizji publicznej TVP Kultura miała miejsce premiera filmu dokumentalnego, opowiadającego o twórczości Anny Augustynowicz, zatytułowanego „Wyłuskać człowieka z obrazu świata. Anna Augustynowicz” w reżyserii Doroty Petrus i Bogdana Lęcznara.

Wybrane realizacje[edytuj | edytuj kod]

Teatr[edytuj | edytuj kod]

Teatr Telewizji[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona Teatru Współczesnego w Szczecinie (dostęp z dn. 23.03.2009 r.).
  2. culture.pl.
  3. polityka.pl.