Annabrzeskie Wąwozy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Annabrzeskie Wąwozy
rezerwat leśny
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Mezoregion Wzgórza Dalkowskie
Data utworzenia 1977
Akt prawny M.P. z 1977 r. nr 19, poz. 107
Powierzchnia 56,11 ha
Ochrona czynna
Położenie na mapie gminy Bytom Odrzański
Mapa lokalizacyjna gminy Bytom Odrzański
Annabrzeskie Wąwozy
Annabrzeskie Wąwozy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Annabrzeskie Wąwozy
Annabrzeskie Wąwozy
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Annabrzeskie Wąwozy
Annabrzeskie Wąwozy
Położenie na mapie powiatu nowosolskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowosolskiego
Annabrzeskie Wąwozy
Annabrzeskie Wąwozy
Ziemia51°40′30″N 15°50′00″E/51,675000 15,833333

Rezerwat przyrody „Annabrzeskie Wąwozy”[1]rezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, na terenie nadleśnictwa Szprotawa, województwo lubuskie, powiat nowosolski, gmina Bytom Odrzański.

Tablica informacyjna na granicy rezerwatu

Rezerwat położony jest w północno-zachodniej części Wzgórz Dalkowskich, na pograniczu województwa dolnośląskiego i województwa lubuskiego, około 1,0 km na południe od miejscowości Bonów.

Rezerwat został utworzony w 1977 r. Jest to rezerwat leśny o powierzchni 56,11 ha. Celem ochrony jest: zachowanie naturalnego zróżnicowania ekosystemów leśnych z zachowaniem cennych gatunków flory i fauny. Rezerwat służy dla celów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych.

Rezerwat obejmuje bardzo ciekawą pod względem florystycznym i krajobrazowym, sfałdowaną część zalesionej wierzchowiny Wzgórz Dalkowskich poprzecinaną wąwozami. Obszar rezerwatu charakteryzuje się silnie rozwiniętą rzeźbą terenu. Najwyższe wzniesienie osiąga wysokość 220 m n.p.m. Różnice względne między szczytami wzniesień a dnem wąwozów dochodzą do 50 m. Występuje na nim las z żyzną i kwaśną buczyną niżową i rosnącymi sporadycznie dębami i świerkami. Starodrzew występujący miejscowo datuje się na 250-400 lat – buk i do 300 lat – dąb. Pozostała część lasów ma około 40-60 lat. W rezerwacie stwierdzono 192 gatunki roślin naczyniowych[2] oraz faunę typową dla starodrzewów bukowych. Zidentyfikowano również płaty roślinności ciepłolubnej z dziurawcem nadobnym (Hypericum pulchrum). Ochroną częściową objęte są gatunki występujące w runie leśnym: gnieźnik leśny, widłak jałowcowaty oraz podrzeń żebrowiec. W rezerwacie stwierdzono następujące zespoły leśne: Carici elongatae-Alnetum, Circaeo-Alnetum, Ficario-Ulmetum, Galio-Carpinetum, Luzulo pilosae-Fagetum, Melico-Fagetum, Pino-Quercetum.

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Rezerwat nazwę swą bierze od pobliskiej miejscowości – Góry Św. Anny dawniej Annaberg.
  • W najwyższym punkcie rezerwatu z uwagi na duże walory krajobrazowe wybudowano drewnianą wieżę widokową.
  • Przez rezerwat prowadzi ścieżka przyrodnicza.
  • Teren na którym położony jest rezerwat, kształtował lodowiec. Podłoże rezerwatu stanowią naniesione osady polodowcowe w postaci piasków gliniastych z domieszką żwiru i kamieni na glinie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 lipca 1977 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody. (M.P. z 1977 r. nr 19, poz. 107)
  2. Maciantowicz M. 2005. Rezerwaty przyrody. [W:] Jermaczek A., Maciantowicz M. (red.). 2005. Przyroda Ziemi Lubuskiej. Wyd. Klubu Przyrodników, Świebodzin: 267-279.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bok Antoni, Związek Gmin „Zagłębia Miedziowego”: Przewodnik Przyrodniczo-Turystyczny, Polkowice 2006, s. 57–58, ​ISBN 83-88474-73-1​.
  • Związek Gmin „Zagłębia Miedziowego”, Mapa turystyczna, Zielona Góra 2004, ​ISBN 83-87873-47-0​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]