Anne-Marie Lizin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anne-Marie Lizin
Lizin.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1949
Huy
Data i miejsce śmierci 17 października 2015
Paryż
Przewodniczący Senatu
Okres od 20 lipca 2004
do 12 lipca 2007
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Armand De Decker
Następca Armand De Decker
Odznaczenia
Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Komandor Orderu Leopolda (Belgia) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP

Anne-Marie Lizin-Vanderspeeten (ur. 5 stycznia 1949 w Huy, zm. 17 października 2015 w Paryżu[1]) – belgijska i walońska polityk, przewodnicząca Senatu w latach 2004–2007, eurodeputowana.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła w 1971 studia ekonomiczne na Uniwersytecie w Liège. W latach 1970–1976 była radną i urzędniczką miejską w Ben Ahin, w 1977 została radną rady miejskiej w Huy, w latach 1980–1982 wchodziła w skład władz miejskich. Od 1983 do 2009 była burmistrzem Huy. W okresie 1973–1979 pełniła funkcję doradcy rządu.

Od 1979 do 1988 sprawowała mandat posłanki do Parlamentu Europejskiego z ramienia walońskiej Partii Socjalistycznej[2]. Odeszła z PE po objęciu stanowiska sekretarza stanu ds. europejskich (wiceministra w resorcie handlu zagranicznego), które zajmowała do 1992. W latach 1991–1995 zasiadała jednocześnie w federalnej Izbie Reprezentantów, Radzie Regionu Walońskiego i radzie wspólnoty francuskiej.

W pierwszej połowie lat 90. była wiceprzewodniczącą Międzynarodówki Socjalistycznej i przewodniczącą Międzynarodówki Socjalistycznej Kobiet. Od 1995 do 2010 sprawowała mandat senatora, w latach 2004–2007 przewodniczyła wyższej izbie belgijskiego parlamentu. W 2003 została wykładowczynią Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu[3].

W styczniu 2009 po ujawnieniu, iż miała wykorzystywać do celów prywatnych kartę kredytową centrum zdrowotnego, została senatorem niezrzeszonym. W maju tego samego roku podała się do dymisji z funkcji burmistrza Huy po ujawnionych nieprawidłowościach w urzędzie. W sierpniu 2009 staranowała samochód swojej następczyni na tym stanowisku, Micheline Toussaint[4][5]. W 2010 nie ubiegała się o reelekcję w wyborach krajowych.

W 2004 przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego została odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[6]. Odznaczona również m.in. Wielką Wstęgą oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Leopolda, a także Legią Honorową.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]