Antena ground plane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antena GP z trzema przeciwwagami

Antena (typu) ground plane, antena GP – rodzaj anteny dipolowej, w której zastosowano płaszczyznę uziemiającą w celu uniknięcia wpływu rezystancji ziemi na jej sprawność.

Płaszczyznę uziemienia tworzą zwykle trzy lub cztery pręty (tak zwane przeciwwagi) o długości λ/4, połączone z sobą i odchodzące od podstawy anteny. Promiennik stanowi jeden pręt pionowy, również o długości λ/4. Liczba i kąt nachylania przeciwwag wypływa na rezystancję wejściową anteny. Przy trzech przeciwwagach i kącie nachylenia równym 90° opór wynosi 35 Ω, przy 135° rośnie do 50 Ω, a przy 180° antena zamienia się w pionowy dipol prosty, osiągając 75 Ω.

Końce przeciwwag powinny być dobrze izolowane od promiennika. Przy dłuższych falach, gdy promiennik (maszt) jest wysoki, zastosowanie izolatora jest kłopotliwe. Ponieważ dolny punkt anteny ma niewielki potencjał względem ziemi, może on zostać uziemiony, a zasilanie odbywa się wówczas poprzez transformator gamma.

Charakterystyka promieniowania anteny GP w płaszczyźnie poziomej jest w przybliżeniu dookólna i zależy od liczby przeciwwag.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Bieńkowski, Edmund Lipski: Amatorskie anteny KF i UKF. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1978, s. 413–416.