Antena izotropowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Antena izotropowa jest to teoretyczna antena o następujących cechach:

  • emituje sygnał równomiernie (izotropowo) we wszystkich kierunkach,
  • cały sygnał, którym zasilana jest antena, jest wysyłany bez strat i odbić,
  • ma zerowe wymiary fizyczne.

Zysk energetyczny anteny izotropowej wynosi 0 dBi. Pojęcie anteny izotropowej jest stosowane przy określaniu EIRP i jest modelem teoretycznym, gdyż antena taka w rzeczywistości nie istnieje.

Antena ta jest szczególnym przypadkiem anteny dookólnej, jej charakterystyka promieniowania jest idealnie sferyczna.

Moc wypromieniowywana przez antenę jest definiowana przez zależność:

P_{pr} = \iint U_{ave} \, d\Omega =\, U_{ave} \iint \, d\Omega = 4\pi \,U_{ave}

gdzie:

d\Omega = d\theta \, d\phi
\, \theta \, - kąt charakterystyki promieniowania w płaszczyźnie poziomej
\, \phi \, - kąt charakterystyki promieniowania w płaszczyźnie pionowej
\, U_{ave} \,- średnia gęstość promieniowania (która może być interpretowana jako gęstość promieniowania anteny izotropowej, wypromieniowującej moc równą mocy badanej anteny rzeczywistej), definiowana jako:
U_{ave} = \iint U(\theta , \phi) \, d\Omega
\, U(\theta , \phi) \, - gęstość promieniowania anteny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

J. Szóstka "Fale i anteny"