Anthracoceros

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anthracoceros[1]
Reichenbach, 1849[2]
Przedstawiciel rodzaju – dzioborożec malajski (A. albirostris)
Przedstawiciel rodzaju – dzioborożec malajski (A. albirostris)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd dzioborożcowe
Rodzina dzioborożce
Rodzaj Anthracoceros
Typ nomenklatoryczny

Buceros malabaricus J.F. Gmelin = Buceros coronatus Boddaert

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Anthracocerosrodzaj ptaka z rodziny dzioborożców (Bucerotidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji Poludniowo-Wschodniej[6].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 50–65 cm; masa ciała samców 580–1050 g, samic 567–879 g[7].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

  • Anthracoceros: gr. νθραξ anthrax, ανθρακος anthrakos – czarny węgiel; κερας keras, κερως kerōs – róg. Chociaż gatunkiem typowym tego rodzaju jest dzioborożec orientalny, to rycina XLIX z książki Avium systema naturale Reichenbacha wyraźnie wskazuje czarne znaczenia występujące u dzioborożca malajskiego (A. albirostris convexus)[8].
  • Hydrocissa: gr. ὑδρο- hudro- – wodny, od ὑδωρ hudōr, ὑδατος hudatos – woda; κισσα kissa – sroka[9]. Gatunek typowy: Buceros monoceros Shaw = Buceros coronatus Boddaert.
  • Limonophalus: gr. λειμων leimōn, λειμωνος leimōnos – łąka; φαλος phalos – róg[10]. Gatunek typowy: Buceros montani Oustalet.
  • Gymnolaemus: gr. γυμνος gumnos – goły, nagi; λαιμος laimos – gardło[11]. Gatunek typowy: Anthracoceros marchei Oustalet.

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[12]:

Przypisy

  1. Anthracoceros, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. H.G.L. Reichenbach: Avium systema naturale. Das natürliche system der vögel mit hundert tafeln grösstentheils original-abbildungen der bis jetzt entdecken fast zwölfhundert typischen formen. Vorlaüfer einer iconographie der arten der vögel aller welttheile. Dresden und Leipzig: Expedition der vollständigsten naturgeschichte, 1850, s. ryc. XLIX. (niem.)
  3. Ch.L. Bonaparte: Conspectus generum avium. Cz. 1. Lugduni Batavorum: Apud E.J. Brill, 1850, s. 90. (łac.)
  4. D.G. Elliot: A monograph of the Bucerotidae, or family of the hornbills. Cz. 10. London: Published for the subscribers by the author [printed by Taylor and Francis], 1882, s. ryc. 25 i tekst. (ang.)
  5. W.R. Ogilvie-Grant: Catalogue of the Birds in the British Museum. Cz. 17. London: Printed by order of the Trustees, 1892, s. 348, 370. (ang.)
  6. F. Gill, D. Donsker (red.): Todies, motmots, bee-eaters, hoopoes, wood hoopoes & hornbills (ang.). IOC World Bird List: Version 6.4. [dostęp 2016-11-27].
  7. A.C. Kemp: Family Bucerotidae (Hornbills). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 6: Mousebirds to Hornbills. Barcelona: Lynx Edicions, 2001, s. 498–500. ISBN 84-87334-30-X. (ang.)
  8. Jobling 2016 ↓, s. Anthracoceros.
  9. Jobling 2016 ↓, s. Hydrocissa.
  10. Jobling 2016 ↓, s. Limonophalus.
  11. Jobling 2016 ↓, s. Gymnolaemus.
  12. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Bucerotidae Rafinesque, 1815 - dzioborożce - Hornbills (wersja: 2015-10-31). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-11-27].

Bibliografia[edytuj]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-11-27]. (ang.)