Antioch VII Sidetes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antioch VII Sidetes
Ilustracja
władca państwa Seleucydów
Okres

od 138 p.n.e.
do 129 p.n.e.

Dane biograficzne
Dynastia

Seleucydzi

Data urodzenia

159 p.n.e.

Data śmierci

129 p.n.e.

Ojciec

Demetriusz I Soter

Rodzeństwo

Demetriusz II Nikator

Dzieci

Antioch IX Kyzikenos

Antioch VII Sidetes (ur. 159 p.n.e., zm. 129 p.n.e.) – władca królestwa Seleukidów, syn Demetriusza I Sotera, młodszy brat Demetriusza II Nikatora.

Na wieść o partyjskiej niewoli swojego brata Demetriusza II Nikatora opuścił w 138 p.n.e. Azję Mniejszą i na czele wojska pokonał uzurpatora Diodotusa Tryphona. W 134 p.n.e. zlikwidował niezależność państwa żydowskiego, a umocnienia Jerozolimy zburzył.

W 130 p.n.e. poprowadził długo przygotowywaną wyprawę na wschód przeciwko Partom. Kampania w początkowej swej fazie okazała się sukcesem i przyniosła zajęcie Babilonii oraz Medii. W czasie rozmów pokojowych zażądał od króla Partów Fraatesa II ustępstw terytorialnych (wszystkich zdobyczy Partów z poprzednich lat poza Hyrkanią i Partią właściwą) i wydania swojego brata- Demetriusza II Nikatora.

Sądząc, iż losy wojny są przesądzone, rozpuścił wojska na leża zimowe. W tym samym czasie wybuchło powstanie ludności w Medii, gdzie stacjonowała armia Antiocha VII. Powstańcy wspierani przez Fraatesa II zaatakowali rozproszone oddziały Seleukidy. Antioch VII Sidetes poniósł śmierć. W 128 p.n.e. Fraates II odesłał jego ciało do Antiochii.