Antoaneta Stefanowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoaneta Stefanowa
Ilustracja
Antoaneta Stefanowa w Dreźnie (2008)
Państwo Bułgaria
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1979
Sofia
Tytuł szachowy arcymistrz (2002)
Ranking FIDE 2489 (1 kwietnia 2014)
Miejsce w kraju 1. (wśród kobiet)
FIDE Top 100 24. (wśród kobiet)
Gnome-go-next.svg Bułgarscy arcymistrzowie szachowi

Antoaneta Stefanowa, bułg. Антоанета Стефанова (ur. 19 kwietnia 1979 w Sofii[1]) – bułgarska szachistka, trenerka szachowa i polityk, mistrzyni świata w szachach w latach 2004–2006, posiadaczka męskiego tytułu arcymistrza od 2002.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Jej szachowa kariera rozwijała się równolegle z sukcesami Weselina Topałowa, najsilniejszego bułgarskiego szachisty. Gdy w wieku dziesięciu lat wynikiem 11 punktów z 11 partii zdobyła tytuł mistrzyni świata juniorek do 12 lat, na tych samych mistrzostwach Weselin Topałow zwyciężył wśród czternastolatków. W rozgrywkach o mistrzostwo świata kobiet zadebiutowała jako szesnastolatka, zajmując 28. miejsce w turnieju międzystrefowym w Kiszyniowie[2]. Zdobywała szachowe doświadczenie, startując w silnie obsadzonych turniejach otwartych. Dużą popularność zyskała w 1998, gdy zajęła dzielone 4. miejsce w turnieju otwartym w Waikīkī na Hawajach, wyprzedzając wielu arcymistrzów i zdobywając swoją pierwszą normę na tytuł męskiego arcymistrza. Udany rok zaowocował wysokim rankingiem FIDE. Z 2480 punktami stała się najsilniejszą na świecie juniorką (do 20 lat), wyprzedzając drugą na liście rankingowej Iwetę Radziewicz o 60 punktów. Ten ranking dawał jej dwudziestą pozycję na świecie wśród juniorów obojga płci.

W 2001 brała udział w drugich mistrzostwach świata kobiet rozgrywanych systemem pucharowym w Moskwie, jednak odpadła w II rundzie[3]. W tym samym roku podzieliła 1. miejsce w turnieju open w Andorze. Rok później zwyciężyła w rozgrywanych w Warnie kobiecych mistrzostwach Europy oraz na turnieju w miejscowości Surabaja. W styczniu 2004 zajęła 10. miejsce w grupie B prestiżowego turnieju arcymistrzowskiego w Wijk aan Zee, wyprzedzając mistrzynię świata Zhu Chen. W kwietniu tegoż roku zajęła 3. miejsce na mistrzostwach Europy w Dreźnie (w meczu o brązowy medal pokonała Nataliję Żukową)[4]. W rozgrywanych w Eliście na przełomie maja i czerwca mistrzostwach świata FIDE w półfinale pokonała Maię Cziburdanidze, a w meczu finałowym Jekatierinę Kowalewską, zdobywając tytuł mistrzyni świata[5]. Na kolejnych mistrzostwach w 2006 w Jekaterynburgu odpadła już w drugiej rundzie, ulegając Iwecie Radziewicz[6]. W 2007 zdobyła w Dreźnie tytuł wicemistrzyni Europy[7]. W 2008 samodzielnie zwyciężyła w najsilniejszym w dotychczasowej historii kobiecych szachów turnieju North Urals Cup w Krasnoturjinsku (średni ranking: 2522, XI kategoria FIDE)[8]. W 2011 zdobyła w Tbilisi tytuł wicemistrzyni Europy, natomiast w 2012 w Batumi – tytuł mistrzyni świata w szachach szybkich[9]. W tym samym roku w Chanty-Mansyjsku wywalczyła tytuł wicemistrzyni świata kobiet (po porażce w finale z Anną Uszeniną)[10].

Wielokrotnie reprezentowała Bułgarię w turniejach drużynowych, m.in.:

Najwyższy ranking w karierze osiągnęła 1 stycznia 2003: z wynikiem 2560 punktów zajmowała wówczas 2. miejsce na światowej liście FIDE (za Judit Polgár)[14].

Pozostała działalność[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia z zarządzania zasobami ludzkimi, uzyskała magisterium z finansów na uczelni ekonomicznej Stopanska akademija „Dimityr A. Cenow”. Certyfikowany trener szachowy (FIDE Trainer w 2009, FIDE Senior Trainer w 2015). Zajęła się zawodową działalnością trenerską[15]. Podjęła działalność polityczną w ramach ugrupowania Jest Taki Lud (ITN). Została kandydatką tej partii w wyborach w kwietniu 2021, w których uzyskała mandat deputowanej do Zgromadzeniu Narodowym 45. kadencji[16]. Wskazana przez ITN jako kandydatka na premiera; otrzymała misję utworzenia rządu, jednak zgodnie z zapowiedzią swojego ugrupowania niezwłocznie z niej zrezygnowała[17]. W przedterminowych wyborach z lipca 2021 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antoaneta Stefanova (ang.). britannica.com. [dostęp 2021-04-28].
  2. World Chess Championship (Women): 1995 Kishinev Interzonal Tournament (ang.). mark-weeks.com. [dostęp 2021-04-28].
  3. World Chess Championship (Women): 2001–02 FIDE Knockout Matches (ang.). mark-weeks.com. [dostęp 2021-04-28].
  4. Mark Crowther: The Week in Chess 491: European Women’s Championship (ang.). theweekinchess.com, 5 kwietnia 2004. [dostęp 2021-04-28].
  5. World Chess Championship (Women): 2004 FIDE Knockout Matches (ang.). mark-weeks.com. [dostęp 2021-04-28].
  6. World Chess Championship (Women): 2006 FIDE Knockout Matches (ang.). mark-weeks.com. [dostęp 2021-04-28].
  7. EURO 2007: Tkachiev and Kosintseva win European Championship (ang.). chessbase.com, 15 kwietnia 2007. [dostęp 2021-04-28].
  8. North Urals R7: Stefanova wins, followed by Ushenina, Sebag (ang.). chessbase.com, 3 sierpnia 2008. [dostęp 2021-04-28].
  9. Stefanova wins Women’s World Rapid 2012 in Batumi (ang.). chessbase.com, 3 czerwca 2011. [dostęp 2021-04-28].
  10. Anna Ushenina ist Weltmeisterin (niem.). chessbase.de, 1 grudnia 2012. [dostęp 2021-04-28].
  11. Stefanova, Antoaneta: Men’s Chess Olympiads (ang.). OlimpBase. [dostęp 2021-04-28].
  12. Stefanova, Antoaneta: Women’s Chess Olympiads (ang.). OlimpBase. [dostęp 2021-04-28].
  13. Stefanova, Antoaneta: European Women’s Team Chess Championship (ang.). OlimpBase. [dostęp 2021-04-28].
  14. Top lists records: Stefanova, Antoaneta (ang.). fide.com. [dostęp 2021-04-28].
  15. Антоанета Стефанова (bułg.). pp-itn.bg. [dostęp 2021-04-28].
  16. Кои кандидати, от кои партии и от кои райони влизат в Народното събрание (bułg.). svobodnaevropa.bg, 9 kwietnia 2021. [dostęp 2021-04-28].
  17. Bulgaria: Slavi Trifonov’s Party Formally Returned Cabinet-Forming Mandate to President (ang.). novinite.com, 28 kwietnia 2021. [dostęp 2021-04-28].
  18. Вижте новите депутати в 46-ия парламент (bułg.). 24chasa.bg, 15 lipca 2021. [dostęp 2021-07-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]