Anton Jugow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anton Jugow
Антон Югов
Pełne imię i nazwisko

Anton Tanew Jugow

Data i miejsce urodzenia

15 sierpnia 1904
Polikastro

Data śmierci

6 lipca 1991

Premier Bułgarii
Okres

od 18 kwietnia 1956
do 17 marca 1962

Przynależność polityczna

Bułgarska Partia Komunistyczna

Poprzednik

Wyłko Czerwenkow

Następca

Todor Żiwkow

Minister Spraw Wewnętrznych
Okres

od 9 września 1944
do 20 stycznia 1950

Przynależność polityczna

Bułgarska Partia Komunistyczna

Poprzednik

Wergił Dimow

Następca

Rusi Christozow

Minister przemysłu ciężkiego
Okres

od 20 stycznia 1950
do 1954

Poprzednik

Wyłko Goczew

Następca

Tano Cołow

Anton Tanew Jugow bułg. Антон Танев Югов (ur. 15 sierpnia 1904 w Rugunowcu w Macedonii Egejskiej, zm. 6 lipca 1991 w Sofii), bułgarski działacz komunistyczny. Od 1928 członek Bułgarskiej Partii Komunistycznej (BPK), uczestnik powstania wrześniowego 1923.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po I wojnie światowej wraz z rodziną przeniósł się do Płowdiwu, gdzie pracował w zakładach tytoniowych, tam też związał się z ruchem komunistycznym. Od 1928 członek Bułgarskiej Partii Komunistycznej. W latach 1934–1936 przebywał w Moskwie, gdzie ukończył Międzynarodową Szkołę Leninowską. W 1937 powrócił do Bułgarii i został sekretarzem Komitetu Centralnego Bułgarskiej Partii Robotniczej (komunistycznej). Używał pseudonimu Paszko. W 1941 aresztowany przez policję i osadzony w obozie pracy Gonda Woda. W 1942 został skazany na karę śmierci, ale wyroku nie wykonano.

W 1944 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Kimona Georgiewa. Odpowiadał za podporządkowanie organów bezpieczeństwa Bułgarskiej Partii Robotniczej (komunistycznej) i przeprowadzenie samosądów na przedstawicielach dawnej elity politycznej. W latach 1944-1964 zasiadał w bułgarskim parlamencie[1].

W 1950 objął stanowisko ministra przemysłu ciężkiego, w rządzie kierowanym przez Wyłko Czerwenkowa. Po jego odsunięciu stanął na czele rządu, kierując nim do 1962. od jego rządami doszło do pełnej kolektywizacji rolnictwa[2]. W 1972 został oskarżony o prowadzenie działalności antypartyjnej i wykluczony z KC BPK[3]. Zrehabilitowano go w styczniu 1990.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 530-531. ISBN 978-954-430-603-8.
  2. The Collectivization of Agriculture in Communist Eastern Europe: Comparison and Entanglements. Budapeszt: Central European University Press, 2014, s. 366–368. ISBN 978-6155225635.
  3. Martin McCauley & Stephen Carter, Leadership and Succession in the Soviet Union, Eastern Europe, and China, M.E. Sharpe, 1986, s. 143.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Angeł Curakow: Encikłopedia prawitelstwata na Byłgaria. Sofia: 2005. ISBN 954-402-058-6. (bułg.).