Anton Steiner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anton Steiner
Data i miejsce urodzenia 20 września 1958
Lienz, Austria
Klub Union Prägraten
Pierwsze punkty w PŚ 9.01 1976, Wengen (8. miejsce - zjazd)
Pierwsze podium w PŚ 17.01 1976, Morzine
(3. miejsce - zjazd)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 21.01 1979, Kitzbühel
(kombinacja)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Brąz Sarajewo 1984 Zjazd
Mistrzostwa świata
Brąz Schladming 1982 Kombinacja
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1979/1980
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1983/1984

Anton Steiner (ur. 20 września 1958 w Lienzu) – austriacki narciarz alpejski, brązowy medalista olimpijski oraz brązowy medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W zawodach Pucharu Świata Anton Steiner zadebiutował w 1975 roku. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 9 stycznia 1976 roku w Wengen, gdzie był ósmy w biegu zjazdowym. Osiem dni później we francuskim Morzine po raz pierwszy stanął na podium, zajmując trzecie miejsce w tej samej konkurencji. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie jego rodak - Franz Klammer oraz Bernhard Russi ze Szwajcarii. Było to jego jedyne podium w sezonie 1975/1976, który ukończył ostatecznie na 16. pozycji. W lutym 1976 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku, gdzie zajął 22. miejsce w slalomie, a rywalizacji w zjeździe nie ukończył. Jedno podium w zawodach PŚ wywalczył także w sezonie 1976/1977, tym razem zajmując trzecie miejsce w kombinacji 16 stycznia w 1977 roku w Kitzbühel. Sezon ten zakończył na 27. pozycji.

Blisko pierwszego medalu był podczas mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku. W slalomie zajął tam czwarte miejsce, przegrywając walkę o podium z Willim Frommeltem z Liechtensteinu o 0,27 sekundy. Na tych mistrzostwach był ponadto czternasty w gigancie. W zawodach pucharowych trzykrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce, jednak na podium nie stanął. W klasyfikacji generalnej zajął dopiero 39. miejsce. Lepszą formę prezentował w kolejnym sezonie, który ukończył na siódme pozycji. Dziewięć razy zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce, w tym raz stając na podium: 21 stycznia 1979 roku w Kitzbühel wygrał kombinację.

Najważniejszym punktem sezonu 1979/1980 były igrzyska olimpijskie w Lake Placid. Austriak był tam siódmy w slalomie, a giganta ukończył na osiemnastej pozycji. W zawodach Pucharu Świata wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, a trzykrotnie stawał na podium: 16 grudnia 1979 roku w Madonna di Campiglio był trzeci w kombinacji, 12 stycznia w Lenggries był drugi, a 4 marca 1980 roku w Chamonix zwyciężył w tej samej konkurencji. Pozwoliło mu to zająć piąte miejsce w klasyfikacji generalnej oraz trzecie w klasyfikacji kombinacji. Lepsi okazali się jedynie Phil Mahre z USA oraz Andreas Wenzel z Liechtensteinu. Steiner stracił cały kolejny sezon po tym jak na trasie Saslong w Val Gardena upadł po skoku, odnosząc ciężką kontuzję[1].

Powrócił do narciarstwa w sezonie 1981/1982, punktując kilkukrotnie. Najlepszy wynik osiągnął 14 marca 1982 roku w Jasnej, gdzie był trzeci w slalomie. W klasyfikacji generalnej był jednak ostatecznie dopiero czterdziesty. W lutym 1982 roku wziął także udział w mistrzostwach świata w Schladming, gdzie zdobył brązowy medal w kombinacji. W zjeździe uzyskał dopiero 23. czas, jednak w slalomie był najlepszy i awansował na najniższy stopień podium. W zawodach tych wyprzedzili go tylko Francuz Michel Vion i Szwajcar Peter Lüscher. Sezon 1982/1983 stracił z powodu kolejnej kontuzji, zerwania więzadła krzyżowego, której doznał po upadku na trasie Streif w Kitzbühel[2].

Steiner zdążył wyleczyć kontuzję i przygotować się do startów w sezonie 1983/1984. W zawodach PŚ dziesięć razy zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce, a pięć razy stawał na podium. Odniósł jedno zwycięstwo: 22 stycznia 1984 roku w Kitzbühel wygrywając kombinację, trzykrotnie był drugi: 15 stycznia w Wengen w zjeździe, 17 stycznia w Parpan w kombinacji oraz 4 marca w Aspen ponownie w zjeździe. Ponadto raz zajął trzecie miejsce, w zjeździe, 21 stycznia w Kitzbühel. Podobnie jak w sezonie 1979/1980 zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej oraz trzecie w klasyfikacji kombinacji. Tym razem wyprzedzili go Andreas Wenzel oraz Pirmin Zurbriggen ze Szwajcarii. Trzecie miejsce wywalczył również na rozgrywanych w lutym 1984 roku igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, gdzie na podium stanął w zjeździe. Szybsi na olimpijskiej trasie byli jedynie Bill Johnson z USA oraz Peter Müller ze Szwajcarii. Na tych samych igrzyskach brał też udział w slalomie i slalomie gigancie, jednak w obu przypadkach kończył rywalizację już w pierwszych przejazdach. W slalomie został zdyskwalifikowany, a w gigancie wypadł z trasy.

W kolejnych sezonach Steiner osiągał słabsze wyniki, plasując się poza czołową dziesiątką klasyfikacji generalnej PŚ. W tym czasie najlepiej wypadł w sezonie 1985/1986, kiedy trzykrotnie stawał na podium: 30 grudnia w Wiedniu był trzeci w slalomie równoległym, a 7 lutego w Morzine i 15 marca 1986 roku w Whistler wygrywał w zjeździe. Zwycięstwo z Whistler było ostatnim w jego karierze. W klasyfikacji generalnej był osiemnasty, a w klasyfikacjach zjazdu i kombinacji zajmował ósmą pozycję. Ostatnie podium zawodów Pucharu Świata wywalczył 9 stycznia 1988 roku w Val d'Isère, gdzie był drugi w zjeździe. Punkty w sezonie 1987/1988 zdobył jeszcze tylko 29 stycznia w Schladming, gdzie był siódmy w tej samej konkurencji. W efekcie w klasyfikacji generalnej zajął 40. miejsce. W 1987 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Crans-Montana, gdzie był czternasty w kombinacji. Brał również udział w rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Calgary, zajmując siódme miejsce w zjeździe. Ponadto trzykrotnie zdobywał tytuł mistrza kraju: w kombinacji w latach 1976 i 1982 oraz w slalomie w 1982 roku. W 1988 roku zakończył karierę

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 5 lutego 1976 Austria Innsbruck Zjazd 1:45,73 min - Austria Franz Klammer
22. 14 lutego 1976 Austria Innsbruck Slalom 2:03,29 min +11,61 s Włochy Piero Gros
18. 19 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Gigant 2:40,74 min +5,02 s Szwecja Ingemar Stenmark
7. 22 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Slalom 1:44,26 min +1,15 s Szwecja Ingemar Stenmark
DNF 14 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Gigant 2:41,18 min - Szwajcaria Max Julen
3.Bronze medal.svg 16 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Zjazd 1:45,59 min +0,36 s Stany Zjednoczone Bill Johnson
DSQ 19 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Slalom 1:39,41 min - Stany Zjednoczone Phil Mahre
7. 15 lutego 1988 Kanada Calgary Zjazd 1:59,63 min +2,56 s Szwajcaria Pirmin Zurbriggen

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 5 lutego 1976 Austria Innsbruck Zjazd 1:45,73 min - Austria Franz Klammer
22. 14 lutego 1976 Austria Innsbruck Slalom 2:03,29 min +11,61 s Włochy Piero Gros
14. 2 lutego 1978 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen Gigant 3:02,52 min +5,33 s Szwecja Ingemar Stenmark
4. 5 lutego 1978 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen Slalom 1:39,54 min +1,20 s Szwecja Ingemar Stenmark
18. 19 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Gigant 2:40,74 min +5,02 s Szwecja Ingemar Stenmark
7. 22 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Slalom 1:44,26 min +1,15 s Szwecja Ingemar Stenmark
3.Bronze medal.svg 5 lutego 1982 Austria Schladming Kombinacja 12,64 pkt +7,84 pkt Francja Michel Vion
14. 1 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Kombinacja 28,27 pkt +74,72 pkt Luksemburg Marc Girardelli

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Austria Kitzbühel - 21 stycznia 1979 - (kombinacja)
  2. Francja Chamonix - 4 marca 1980 - (kombinacja)
  3. Austria Kitzbühel - 22 stycznia 1984 - (kombinacja)
  4. Francja Morzine - 7 lutego 1986 - (zjazd)
  5. Kanada Whistler - 15 marca 1986 - (zjazd)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Francja Morzine - 17 stycznia 1976 (zjazd) – 3. miejsce
  2. Austria Kitzbühel - 16 stycznia 1977 (kombinacja) – 3. miejsce
  3. Włochy Madonna di Campiglio - 16 grudnia 1979 (kombinacja) – 3. miejsce
  4. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Lenggries - 12 stycznia 1980 (kombinacja) – 2. miejsce
  5. Czechosłowacja Jasná - 14 marca 1982 (slalom) – 3. miejsce
  6. Szwajcaria Wengen - 15 stycznia 1984 (zjazd) – 2. miejsce
  7. Szwajcaria Parpan - 17 stycznia 1984 (kombinacja) – 2. miejsce
  8. Austria Kitzbühel - 21 stycznia 1984 (zjazd) – 3. miejsce
  9. Stany Zjednoczone Aspen - 4 marca 1984 (zjazd) – 2. miejsce
  10. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 26 stycznia 1985 (zjazd) – 3. miejsce
  11. Austria Wiedeń - 30 grudnia 1985 (slalom równoległy) – 3. miejsce
  12. Francja Val d'Isère - 9 stycznia 1988 (zjazd) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]