Antoniów (gmina Żarnów)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie opoczyńskim. Zobacz też: inne lokalizacje.
Antoniów
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat opoczyński
Gmina Żarnów
Liczba ludności (31.12.2012 r.) 102
Strefa numeracyjna (+48) 44
Kod pocztowy 26-330[1]
Tablice rejestracyjne EOP
SIMC 0557599[2]
Położenie na mapie gminy Żarnów
Mapa lokalizacyjna gminy Żarnów
Antoniów
Antoniów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Antoniów
Antoniów
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Antoniów
Antoniów
Położenie na mapie powiatu opoczyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu opoczyńskiego
Antoniów
Antoniów
Ziemia51°12′49″N 20°10′24″E/51,213611 20,173333

Antoniówwieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, w gminie Żarnów[2].

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa piotrkowskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tereny na, których leży Antoniów wchodziły w skład dóbr Machory. Były to: Adamów, Chełsty, Młynek, Myślibórz, Wesoła (obecnie część Żarnowa), Wyszyna oraz dobra Sulborowice.

Wspomniane tereny w XVIII wieku były własnością rodu Dołęgów, a na początku XIX wieku należały do Dembińskich.

W 1814 r. dobra zakupił na licytacji znany warszawski przemysłowiec żydowskiego pochodzenia Samuel Antonii Fraenkel.

W 1826 roku małżonkowie Atalia i Samuel Fraenkel sprzedali synowi Atalii, Ludwikowi Laskiemu Machory, Młynek, Marcinków, Adamów, Chełsty, Wyszynę, Piasek (Tama) oraz Sulborowice w powiecie koneckim.

W 1862 r. dobra Machory oraz Klew i Sulborowice stały się własnością Antoniego Laskiego i Ludwiki z Laskich, małżonki Rudolfa Beningsena. Wtedy to powstały nowe kolonie. Były to: Antoniów - nazwa pochodzi prawdopodobnie od założyciela, Cegielnia, Jasin (Jasion), Maliny (prawdopodobnie Malenie), Dąbrowa (Nowa Góra), oraz Podlesie. Miejscowości te zostały utworzone w obrębie folwarku Machory.

W 1862 roku nowo powstała kolonia Antoniów posiadała obszar 258 morgów, gdzie osiadło 9 osadników. Byli to: Jan Boćko, Januszewski, Antoni Januszewski, Stanisław Łącki, Franciszek Mijas, Kajetan Milak, Marcin Roszkowski, Józef Skibicki i Maciej Wiaderny.

Ostatnim prywatnym właścicielem tych ziem był Ludwik Bayer, który pod koniec XIX w. uruchomił w Machorach fabrykę kafli i tektury.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. 7. [dostęp 2013-04-27].
  2. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 19, 2013-02-13. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2013-04-27]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bohdan Baranowski - Instrukcje gospodarcze dla dóbr magnackich i szlacheckich z XVII-XIX wieku Tom 1 - Wyd. Zakład Narodowy im Ossolińskich, 1958
  • Polskie Towarzystwo Ludoznawcze. Oddział w Łodzi - Łódzkie studia etnograficzne Tomy 21-23 - Wydawca Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Oddział w Łodzi, 1982

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]