Antoni Długosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Długosz
Biskup tytularny Aggaru
Antoni Długosz
Herb Antoni Długosz Servire
Służyć
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1941
Częstochowa
Biskup pomocniczy częstochowski
Okres sprawowania 1994–2016
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 20 czerwca 1965
Nominacja biskupia 18 grudnia 1993
Sakra biskupia 6 stycznia 1994
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Uśmiechu
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1994
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Giovanni Battista Re
Josip Uhač
Biskup Antoni Długosz (Bydgoszcz, 2008)

Antoni Józef Długosz[1] (ur. 18 kwietnia 1941 w Częstochowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk teologicznych, biskup pomocniczy częstochowski w latach 1994–2016, od 2016 biskup senior archidiecezji częstochowskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 kwietnia 1941 w Częstochowie[2]. Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Romualda Traugutta w Częstochowie[3]. W latach 1959–1965 studiował w Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 20 czerwca 1965 w katedrze częstochowskiej biskup diecezjalny częstochowski Stefan Bareła[2][4]. W latach 1968–1971 odbył studia specjalistyczne w zakresie biblistyki na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Na tej samej uczelni w latach 1972–1976 studiował katechetykę. W 1976 uzyskał stopień doktora[2]. W 1998 na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie na podstawie rozprawy Katechetyczne przesłanie znaków Starego Testamentu uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie katechetyki[5].

Od 1972 był wizytatorem katechizacji w Wydziale Katechetycznym Kurii Diecezjalnej w Częstochowie. W 1972 rozpoczął prowadzenie wykładów z biblistyki w Studium Katechetycznym w Częstochowie. W 1975 został wykładowcą katechetyki w Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. Tego samego przedmiotu nauczał w latach 1977–1979 w Krakowskim Metropolitalnym Seminarium Duchownym[2]. Został wykładowcą katechetyki także w Instytucie Teologicznym w Częstochowie, Sosnowieckim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, Kolegium Teologicznym w Sosnowcu i Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej „Ignatianum” w Krakowie[2][6]. Od 1993 był dyrektorem i wykładowcą Kolegium Teologicznego w Częstochowie. Został kierownikiem ośrodka rehabilitacyjnego „Betania”, zajmującego się duszpasterstwem dzieci specjalnej troski i młodzieży uzależnionej[2].

18 grudnia 1993 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji częstochowskiej ze stolicą tytularną Aggar. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1994 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[1]. Udzielił mu ich papież Jan Paweł II, któremu asystowali arcybiskup Giovanni Battista Re, substytut ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, i arcybiskup Josip Uhač, sekretarz Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów[4]. Jako dewizę biskupią przyjął słowo „Servire” (Służyć)[7]. W diecezji objął urząd wikariusza generalnego[1]. 7 maja 2016 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego częstochowskiego[8][9].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski został delegatem ds. Ruchu „Wiara i Światło” oraz Stowarzyszenia „Arka”, a także delegatem ds. Młodzieży Nieprzystosowanej Społecznie[7]. W 2000 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego częstochowskiego Jana Wątroby[4].

We wrześniu 2003 zadebiutował w telewizyjnym programie katolickim dla dzieci Ziarno[10][11]. Nagrał płyty z piosenkami, występował z koncertami[12]. Szerszą rozpoznawalność zdobył dzięki utworowi Chrześcijanin tańczy, wielokrotnie odtwarzanemu w internecie, który przez innych twórców wiele razy był przerabiany i prezentowany w nowych aranżacjach[13].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2016 postanowieniem prezydenta RP Andrzeja Dudy został udekorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[14].

W 2007 na wniosek częstochowskich dzieci otrzymał Order Uśmiechu[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Nota biograficzna Antoniego Długosza na stronie archidiecezji częstochowskiej. kuriaczestochowa.pl. [dostęp 2015-12-04].
  2. a b c d e f g Z. Wójcik. Biskupi pomocniczy. „Niedziela”. 44/2000 (edycja częstochowska). ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-08-24]. 
  3. Traugutt, Traugutt... to nasze liceum!. jasnagora.com, 2010-09-25. [dostęp 2013-08-24].
  4. a b c Antoni Długosz (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-24].
  5. Antoni Długosz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska. nauka-polska.pl. [dostęp 2013-08-24].
  6. „Europo, nie możesz żyć bez Boga”. ekai.pl, 2012-02-14. [dostęp 2013-08-24].
  7. a b Antoni Długosz na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-18].
  8. Rinuncia dell’Ausiliare di Częstochowa (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2016-05-07. [dostęp 2016-05-07].
  9. Częstochowa: bp Antoni Długosz przechodzi na emeryturę. episkopat.pl (arch.), 2016-05-07. [dostęp 2016-10-18].
  10. Bp Antoni Długosz zawsze uśmiechnięty. wp.pl, 2007-01-21. [dostęp 2013-12-31].
  11. a b Bp A. Długosz laureatem Kapituły Orderu Uśmiechu. ekai.pl, 2007-01-05. [dostęp 2013-08-24].
  12. B. Stypułkowska. Wyśpiewać koleje życia. „Niedziela”. 24/2015. s. 18–19. ISSN 0208-872X. [dostęp 2017-02-12]. 
  13. E. Stasiak, A. Tabaczyńska i in.: Nasz ranking śpiewających księży – czyli „Hallelujah” made in Poland. tvp.info, 2014-04-11. [dostęp 2017-02-12].
  14. Bp Długosz odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. ekai.pl, 2016-06-11. [dostęp 2016-06-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]