Antoni Freyer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Freyer (61304).jpg
Grobowiec Freyerów na Cmentarzu Ewangelickim w Warszawie

Antoni Freyer herbu Jerzysław (ur. 28 grudnia 1845, Kielce - zm. 19 lipca 1917, Warszawa) – farmaceuta.

Pochodził z rodziny luterańskiej, która przeniosła się ze Śląska do Polski w 2. poł. XVIII wieku i wydała paru lekarzy i farmaceutów, był jednym z trzech synów lekarza Jana Karola i Rozalii z Glogerów. W czasach gdy dorastał ojciec był inspektorem lekarskim guberni radomskiej i Antoni uczęszczał do szkoły średniej w Radomiu. W wieku lat 18 przyłączył się do Powstania Styczniowego i walczył w oddziale Langiewicza. Po klęsce powstania w jakiś sposób udało mu się uniknąć katorgi i powrócił bezpiecznie do Warszawy, gdzie od roku 1862 przebywała rodzina. W roku 1865 podjął studia farmakologii w warszawskiej Szkole Głównej, po ich ukończeniu powrócił do Radomia, gdzie otworzył własną aptekę. Prowadził ją do roku 1892. W tym roku podeszły już wiekiem przemysłowiec i farmaceuta Ludwik Spiess, długoletni przyjaciel rodziny, powołał go na stanowisko dyrektora zakładów farmaceutycznych "Ludwik Spiess i Syn" w Tarchominie (w czasach PRL: Polfa), które Freyer piastował do śmierci.

Antoni Freyer był jednym z założycieli Kasy im. Mianowskiego, Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego i komitetu budowy Filharmonii Warszawskiej. Przez wiele lat był też członkiem Kolegium Kościelnego warszawskiej parafii luterańskiej pw. Św. Trójcy. Był żonaty z Anielą Marią Strybel. Pochowany został w grobowcu rodzinnym na cmentarzu ewangelickim w Warszawie (Al.7 nr 34).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henning von Freier, Die Geschichte der Familie von Freier/Freyer, Düsseldorf 2006
  • Stanisław Łoza, Rodziny polskie pochodzenia cudzoziemskiego osiadłe w Warszawie i okolicach, I - III, Warszawa 1932-35
  • Jakub Ragge-Rogowski, Kronika domów Rogowskich, Sperlingów, Bürgerów i Freyerów, 1790 (AGAD, fragmenty drukowane w Zwiastunie Ewangelicznym, Warszawa 1914)
  • Eugeniusz Szulc, Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, Warszawa 1989