Antoni Gawiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Antoniego Gawińskiego w Niegowie

Antoni Gawiński (ur. 28 stycznia 1876 w Warszawie, zm. 29 lipca 1954 w Laskowo-Głuchach) – polski malarz, ilustrator książek i czasopism tworzący w stylu secesji, krytyk artystyczny, pisarz i poeta.

Studiował u Wojciecha Gersona w Szkole Rysunkowej w Warszawie. W latach 1896-1900 kontynuował studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Jacka Malczewskiego i Teodora Axentowicza. W roku 1899 uzupełniał wykształcenie w prywatnej szkole malarstwa Stanisława Grocholskiego w Monachium. Po ukończeniu studiów przebywał w latach 1903–1904 we Włoszech. Po powrocie z Włoch zamieszkał w roku 1904 w Warszawie. Oprócz malarstwa zajmował się ilustracją książek i czasopism. W roku 1910 poślubił Irenę z Jeziorańskich.

Napisał dwie powieści: Sen życia (1906) i Stella (1910), napisał też i zilustrował kilka książek dla dzieci. Po Powstaniu Warszawskim w 1944 roku został wysiedlony do Kamieńska, w roku 1945 osiadł we wsi Głuchy w dworku Cypriana Kamila Norwida należącym do rodziny Jeziorańskich. Został pochowany na cmentarzu w Niegowie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]