Antoni Jan Ostrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Jan Ostrowski
Ilustracja
Herb
Ostrowski Hrabia
Rodzina Ostrowscy herbu Rawicz
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1782
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 1845
Les Madères
Ojciec Tomasz Adam Ostrowski
Matka Apolonia Ledóchowska
Żona

Józefa Zofia Karolina Morska

Dzieci

Julia Olimpia
Tomasz Antoni
Krystyn Piotr
Stanisław Kostka Władysław

Odznaczenia
Orderu Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe)

Antoni Jan Ostrowski herbu Rawicz (ur. 27 maja 1782 w Warszawie, zm. 4 grudnia 1845 w Les Madères we Francji (w gminie Vernou-sur-Brenne) – hrabia w Królestwie Kongresowym w 1820 roku[1] i generał.

Syn Tomasza Adama, brat Władysława Tomasza. Uzyskał tytuł hrabiego w 1798 roku.

Za czasów Księstwa Warszawskiego posłował na oba sejmy, za Królestwa Kongresowego rozwijał działalność gospodarczą (założył osadę, później miasto Tomaszów).

Od 1809 roku był członkiem Rządu Tymczasowego. Później w roku 1820 został kasztelanem, a w czasie powstania listopadowego był wojewodą i dowódcą gwardii narodowej warszawskiej. Z funkcji tej został odwołany po dramatycznych wypadkach nocy sierpniowej.

W 1828 roku był członkiem Sądu Sejmowego, mającego osądzić osoby oskarżone o zdradę stanu[2].

W roku 1831 otrzymał stanowisko prezesa senatu.

Na emigracji oddał się pracy dziejopisarskiej, której owocem było dzieło Żywot Tomasza Ostrowskiego, ministra Rzeczypospolitej, później prezesa senatu Księstwa warszawskiego i Królestwa polskiego (Paryż 1836, 2 t.)[3]. Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy z nadania Aleksandra I Romanowa[4].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Pomysły o potrzebie reformy towarzyskiéy w ogólności, A mianowiciéy co do Izraelitów w Polszcze, przez założyciela miasta Tomaszowa Mazowieckiego, Paryż 1834, s. 372[5].

Przypisy

  1. Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.]
  2. Tadeusz Bieczyński, Sąd sejmowy 1827-1829 na przestępców stanu. Urzędowe akta, Poznań 1873, s. IX, 51.
  3. Okładka książki Żywot Tomasza Ostrowskiego...
  4. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 220.
  5. Książka na Google Books