Antoni Jasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Jasiński
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1927
Wilno
Data śmierci 27 listopada 2006
Przebieg służby
Lata służby 1945–1991
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Stanowiska szef Gabinetu Ministra Obrony Narodowej, zastępca szefa SG WP, z-ca d-cy – szef sztabu ŚOW, I zastępca szefa SG WP, wiceminister obrony narodowej - z-ca ministra do spraw ogólnych, z-ca naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego
Późniejsza praca Związek Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP, prezes Rady Fundacji Pomocy Emerytom i Rencistom Wojskowym
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Za udział w walkach o Berlin POL Zloty Medal Za Zaslugi dla LOK BAR.png Srebrna Odznaka „Za zasługi w ochronie granic PRL” Złoty Order Zasług dla Ojczyzny (NRD) Order Przyjaźni Narodów Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 60-lecia Sił Zbrojnych ZSRR Medal 70-lecia Sił Zbrojnych ZSRR
Poseł IX kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 13 października 1985
do 3 czerwca 1989
Grób Antoniego Jasińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Antoni Jasiński (ur. 2 grudnia 1927 w Wilnie, zm. 27 listopada 2006) – generał broni Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych, I zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1981–1984), wiceminister obrony narodowej (1984–1990), zastępca naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego (1984–1990), poseł na Sejm PRL IX kadencji (1985–1989).

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1945 wstąpił ochotniczo do 4. Zapasowego Pułku Piechoty w Białymstoku i w tym samym roku ukończył II Frontową Oficerską Szkołę Piechoty w Lublinie, promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty przez gen. dyw. Bronisława Półturzyckiego. Został dowódcą plutonu w 6. Zapasowym Pułku Piechoty w Chełmnie, później starszym pomocnikiem kierownika sekcji mobilizacyjnej w Sztabie Dowództwa Okręgu Wojskowego nr II. W latach 1946–1947 komendant szkoły podoficerskiej 39. Pułku Piechoty w Kamieniu Pomorskim. Po kursie oficerów sztabu pułku w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie w 1948 został oficerem taktyczno-wyszkoleniowym 51. Pułku Piechoty w Starogardzie Gdańskim. Następnie szef sztabu 55. Pułku Piechoty w Braniewie w stopniu kapitana. W okresie 1949–1952 ukończył z wyróżnieniem Akademię Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. W 1957 uzyskał stopień doktora nauk wojskowych. Następnie pełnił szereg stanowisk sztabowych w jednostkach liniowych WP. Był redaktorem naczelnym miesięcznika "Myśl Wojskowa", szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej oraz szefem Zarządu w Sztabie Generalnym WP. Jako redaktor "Myśli Wojskowej" napisał wiele publikacji i opracowań wojskowo-historycznych i z dziedziny sztuki wojennej, poświęconych m.in. walkom polskich żołnierzy podczas II wojny światowej na przyczółku warecko-magnuszewskim w 1944 i na Wale Pomorskim w 1945. W latach 1967–1974 oraz 1975–1981 był zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP, a w latach 1974–1975 zastępcą dowódcy – szefem sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego. W okresie 1981–1984 był I zastępcą Szefa Sztabu Generalnego WP. Brał udział w przygotowaniach do wprowadzenia w Polsce stanu wojennego w grudniu 1981. W 1984 zastąpił generała broni Józefa Urbanowicza na stanowisku wiceministra obrony narodowej – Zastępcy Ministra do spraw Ogólnych (ministrem obrony był wówczas gen. armii Florian Siwicki). W latach 1984–1990 był także polskim zastępcą naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego. Był również przewodniczącym Komisji Głównej MON ds. Inicjatyw i Nowatorstwa. Odwołany w październiku 1990, następnie przebywał w dyspozycji MON, a w 1991 został przeniesiony w stan spoczynku.

Działalność polityczna i społeczna[edytuj | edytuj kod]

Członek PPR od 1947, a następnie od 1948 członek PZPR. W latach 1985–1989 poseł na Sejm PRL IX kadencji z okręgu wyborczego Wrocław–Śródmieście. Wchodził w skład Sejmowej Komisji Obrony Narodowej. Był także wieloletnim przewodniczącym Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Kubańskiej.

Po zakończeniu zawodowej służby wojskowej był od 1992 aktywnym działaczem Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP, członkiem Prezydium Zarządu Głównego tej organizacji, przewodniczącym Zespołu Specjalistów ds. Problematyki Obronnej oraz prezesem Rady Fundacji Pomocy Emerytom i Rencistom Wojskowym.

Autor licznych publikacji i przekładów z dziedziny wojskowo-historycznej oraz sztuki wojennej.

W jego pogrzebie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w dniu 5 grudnia 2006 uczestniczył m.in. były minister obrony narodowej gen. armii w stanie spoczynku Florian Siwicki, który wygłosił przemówienie pożegnalne w imieniu dawnych współtowarzyszy służby, oraz honorowy prezes Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych płk Zenon Biesaga, który przemawiał w imieniu Związku.

Awanse generalskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984, ISBN 83-223-2073-6
  • Kto jest kim w Polsce 1989. Informator biograficzny, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, ISBN 83-223-2491-X
  • H. P. Kosk, Generalicja polska: popularny słownik biograficzny, tom II, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998, ISBN 83-87103-55-1
  • M. Jędrzejko, M. Paszkowski, M. Krogulski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002) Wydawnictwo Von Borowiecky, Warszawa 2002, ISBN 83-87689-46-7
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010
  • P. Martell, G. P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
  • Głos Weterana i Rezerwisty, styczeń 2007, str. 26
  • Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. IX Kadencja, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1986, str. 244
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, kwartalnik, 1987, nr 3 (121), s. 215