Antoni Marczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Marczyński (ur. 1 czerwca 1899 w Poznaniu, zm. 17 listopada 1968 w Nowym Jorku) – polski pisarz i prawnik, doktor nauk prawnych.

Był synem Romana i Heleny z Gustowskich. Ożeniony z Marią Łasińską. Ukończył Zakład Naukowo-Wychowawczy Ojców Jezuitów w Chyrowie w roku 1917, następnie Wydział Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1924 r. uzyskał doktorat.

Uczestnik Obrony Lwowa w roku 1918. Ochotnik Wojska Polskiego w roku 1920. Pracował w przemyśle i bankowości, a od 1938 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie był redaktorem czasopism „Osa”, „Jedność-Polonia”, „Czas”, „Przewodnik Katolicki”.

Autor kilkuset nowel, humoresek, felietonów, kilkudziesięciu scenariuszy, z czego 5 zrealizowano, oraz 41 powieści, m.in. Czarci Jar, Pieczeń z Antylopy, Gaz 303, Przygoda w Biarritz, Zegar Śmierci, Perła Szanghaju, Niewolnice z Long Island, Przeklęty statek i Czarny ląd.

Wszystkie jego utwory objęte były w 1951 roku zapisem cenzury w Polsce, podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek[1].

Jego przyrodnim bratem był Adam Marczyński, artysta malarz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cenzura PRL, posłowie Zbigniew Żmigrodzki, Wrocław 2002, s. 27.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Niewiadowski, Antoni Smuszkiewicz: Leksykon polskiej literatury fantastycznonaukowej. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1990, ​ISBN 83-210-0892-5
  • Czy Wiesz Kto To Jest? pod red. Stanisława Łozy. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938