Antoni Mroczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Ernest Mroczkowski
5[a] zwycięstw
Kapitan pilot Kapitan pilot
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1896
Odessa
Data i miejsce śmierci 26 grudnia 1970
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1915
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Imperial Russian Aviation Roundel.svg Carskie Siły Powietrzne
Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 24 korpuśny oddział lotniczy,
7 armijny korpus lotniczy,
5 armijny oddział lotniczy,
1 myśliwski oddział lotniczym,
19 Eskadra Lotnicza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Medal 10-lecia Polski Ludowej Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie)
Grób Antoniego Mroczkowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Antoni Ernest Mroczkowski (ur. 29 kwietnia 1896, zm. 26 grudnia 1970) – polski pilot, as myśliwski z okresu I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej. Pilot doświadczalny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1914 r. służył w Armii Imperium Rosyjskiego. 2 lipca 1915 r. ukończył szkołę pilotów w Sewastopolu. W latach 1915-1917 latał jako pilot w 24. korpuśnym oddziale lotniczym, 7. armijnym korpusie lotniczym, 5. armijnym oddziale lotniczym i 1. myśliwskim oddziale lotniczym. Pierwsze zwycięstwo odniósł koło Tuczyna na Wołyniu, zestrzeliwując niemieckiego Albatrosa z rewolweru typu Nagant. Dwa razy był ranny, raz został zestrzelony przez własną artylerię. W trakcie służby w wojsku studiował na politechnice w Petersburgu i uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W 1917 r. awansował na kapitana.

W sierpniu 1917 r. w Odessie wstąpił do polskiego oddziału lotniczego, w 1919 r. służył w eskadrze dywizji gen. Żeligowskiego. Zweryfikowany w WP w stopniu podporucznika. Pracował jako instruktor w w Wyższej Szkole Pilotów w Warszawie a następnie w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Warszawie. Później był oblatywaczem w Centralnych Warsztatach Lotniczych. W 1920 służył w 19 Eskadrze Myśliwskiej w stopniu porucznika. W 1921 r. został bezterminowo urlopowany z wojska.

W latach 1921-1922 odbył staż w zakładach Farmana oraz Studiował w Service de Navigation Aerienne w Paryżu w mar­cu 1922 r. i został pilotem francuskich linii lotniczych Compagne Franco-Romaine. W latach 1925-1931 pracował jako pilot oblatywacz w fabryce samolotów Zakłady Mechaniczne E. Plage i T. Laśkiewicz w Lublinie, skąd został zwolniony za udział w strajku załogi.

Pracował jako inżynier: od 1931 r. w firmie Auto-Remont w Warszawie, w latach 1932-1935 w Państwowych Zakładach Inżynierii w Ursusie, w latach 1935-1938 w Oddziale Ruchu Drogowego m. st. War­szawy i następnie w fabryce Lilpop, Rau i Loewenstein w Warszawie.

W 1939 r. przedostał się do Francji, następnie w Wielkiej Brytanii. Latał na brytyjskich samolotach wielosilnikowych. Ze względu na wiek został przeniesiony do służby naziemnej.

W 1946 r. wrócił do Polski. Pracował w Państwowych Zakładach i Warsztatach Samochodowych, w Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji, w Instytucie Transportu Lotniczego oraz w Technicznej Obsłudze Samolotów. W latach 1955-1961 był normalizatorem lotnictwa w Polskim Komitecie Normalizacyjnym. W 1962 r. został zatrudniony w Ośrodku Badań Transportu Samochodowego.

W 1959 r. został członkiem Klubu Se­niorów Lotnictwa Aeroklubu PRL, którego był aktywnym działaczem. Wylatał ponad 8000 godzin na 85 typach samolotów. W czasie służby w lotnictwie wojsko­wym był 4-krotnie ranny, doznał oparzeń w locie w czasie pracy w lotnic­twie komunikacyjnym, miał dwa wypadki jako pilot oblatywacz. Posiadał stopień kapitana. Zmarł w Warszawie 26 grudnia 1970.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. (lub 1 + 4 prawdopodobne), według niepotwierdzonych źródeł nawet 9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Jędrzejewski. Polscy piloci doświadczalni. Biblioteka Historyczna Instytutu Lotnictwa 2014 r.