Antoni Piechniczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Piechniczek
Ilustracja
Antoni Piechniczek (2010)
Pełne imię i nazwisko Antoni Krzysztof Piechniczek
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1942
Chorzów
Wzrost 180 cm
Pozycja pomocnik, prawy obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
Zryw Chorzów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1960–1961 Naprzód Lipiny
1961–1965 Legia Warszawa 56 (5)
1965–1972 Ruch Chorzów 151 (6)
1972–1973 LB Châteauroux 17 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1967–1969  Polska 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
1973–1975 BKS Stal Bielsko-Biała
1975–1979 Odra Opole
1980–1981 Ruch Chorzów
1981–1986 Polska
1986–1987 Górnik Zabrze
1987–1990 Espérance Tunis
1988 Tunezja
1989 Tunezja
1989–1990 Ash-Shabab AAC
1992–1994 Zjednoczone Emiraty Arabskie
1996–1997 Polska
1997 Ar-Rajjan SC
1998 Ash-Shabab AAC
2000 Espérance Tunis
2000–2001 Górnik Zabrze (koordynator)

Antoni Krzysztof Piechniczek (ur. 3 maja 1942 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener piłkarski, szkoleniowiec reprezentacji Polski, polityk, senator VII kadencji, od 2008 do 2012 wiceprezes zarządu PZPN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Syn Emila i Magdaleny Piechniczków. Jego ojciec był żołnierzem Wehrmachtu, zmarł w 1945 w sowieckim łagrze w Witebsku[1]. Antoni Piechniczek karierę piłkarską zaczynał w Zrywie Chorzów, następnie grał w Naprzodzie Lipiny (1960–1961), Legii Warszawa (1961–1965), Ruchu Chorzów (1965–1972) i francuskim Chateauroux (1972–1973). W 1964 zdobył z Legią Puchar Polski, a w 1968 Mistrzostwo Polski z Ruchem. Rozegrał trzy mecze w reprezentacji Polski (1967–1969). Grał w pomocy i na prawej obronie.

Trener i selekcjoner[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Jako trener pracował w BKS Bielsko-Biała, Odrze Opole, Ruchu Chorzów, Górniku Zabrze oraz w klubach zagranicznych: Al-Rayyan Doha w Katarze, Al-Shabbab, Al-Whda i Al-Nasr w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz Esperance Tunis w Tunezji. W 1987 zdobył Mistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze.

Pod koniec grudnia 1980 został powołany na stanowisko trenera-selekcjonera reprezentacji Polski. Oficjalnie objął obowiązki 5 stycznia 1981. Uzyskał awans do Mistrzostw Świata w Hiszpanii w 1982, na których drużyna narodowa zajęła trzecie miejsce. Wywalczył również awans do Mistrzostw Świata w Meksyku w 1986, gdzie reprezentacja Polski odpadła w 1/8 finału. Złożył dymisję w czerwcu 1986. Ponownie objął funkcję selekcjonera reprezentacji w maju 1996. Nie udało mu się jednak doprowadzić do awansu do Mistrzostw Świata we Francji. Podał się do dymisji 7 czerwca 1997. Pracował również jako selekcjoner reprezentacji Tunezji (udział w Igrzyskach Olimpijskich w Seulu – 1988) oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Jest długoletnim działaczem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Do 15 lipca 2006 pełnił funkcję wiceprezesa do spraw szkoleniowych. Wielokrotnie zapraszany do studia telewizyjnego w charakterze komentatora, eksperta. W 2008 został wiceprezesem zarządu PZPN, funkcję tę pełnił do 2012.

Zasiadał również w radzie rady nadzorczej Odry Wodzisław Śląski[2]. Został wykładowcą Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach.

W 2002 został wybrany z listy Unii Samorządowej (związanej z Unią Wolności) do sejmiku śląskiego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku. Otwierał listę kandydatów Partii Demokratycznej – demokraci.pl do Sejmu w okręgu katowickim w wyborach w 2005. W grudniu tego samego roku przystąpił w sejmiku do klubu radnych Platformy Obywatelskiej. Z jej listy w 2006 ponownie został radnym województwa. W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia PO uzyskał mandat senatorski w okręgu katowickim, otrzymując 207 243 głosy. W 2011 nie ubiegał się o reelekcję. W eurowyborach w 2014 poparł Polskę Razem[3].

Osiągnięcia sportowe[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz
Jako trener

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Czado, Beata Żurek, Piechniczek. Tego nie wie nikt, Agora, Warszawa 2015, s. 60.
  2. Antoni Piechniczek w Odrze. interia.pl, 5 lipca 2008. [dostęp 2018-02-26].
  3. Konwencja Polski Razem Jarosława Gowina w Bytomiu. migalski.eu, 11 maja 2014. [dostęp 2018-02-26].
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 grudnia 1999 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2000 r. nr 11, poz. 202).
  5. Ogłoszono laureatów medalu „Kalos Kagathos”. uj.edu.pl, 31 lipca 2017. [dostęp 2018-02-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]