Antoni Piechniczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Piechniczek
Ilustracja
Imię i nazwisko Antoni Krzysztof Piechniczek
Data i miejsce
urodzenia
3 maja 1942
Chorzów, Polska
Pozycja pomocnik, prawy obrońca
Wzrost 180 cm
Kariera juniorska
Zryw Chorzów
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1960–1961
1961–1965
1965–1972
1972–1973
Naprzód Lipiny
Legia Warszawa
Ruch Chorzów
LB Châteauroux

56 (5)
151 (6)
17 (0)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
1967–1969  Polska 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1973–1975
1975–1979
1980–1981
1981–1986
1986–1987
1987–1990
1988
1989
1989–1990
1992–1994
1996–1997
1997
1998
2000
2000–2001
BKS Stal Bielsko-Biała
Odra Opole
Ruch Chorzów
 Polska
Górnik Zabrze
Espérance Tunis
 Tunezja
 Tunezja
Ash-Shabab AAC
Zjednoczone Emiraty Arabskie ZEA
 Polska
Ar-Rajjan SC
Ash-Shabab AAC
Espérance Tunis
Górnik Zabrze (koordynator)

Antoni Krzysztof Piechniczek (ur. 3 maja 1942 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener piłkarski, szkoleniowiec reprezentacji Polski, polityk, senator VII kadencji, od 2008 do 2012 wiceprezes zarządu PZPN.

Życiorys[edytuj]

Kariera zawodnicza[edytuj]

Syn Emila i Magdaleny Piechniczków. Jego ojciec był żołnierzem Wehrmachtu, zmarł w 1945 w sowieckim łagrze w Witebsku[1]. Antoni Piechniczek karierę piłkarską zaczynał w Zrywie Chorzów, następnie grał w Naprzodzie Lipiny (1960–1961), Legii Warszawa (1961–1965), Ruchu Chorzów (1965–1972) i francuskim Chateauroux (1972–1973). W 1964 zdobył z Legią Puchar Polski, a w 1968 Mistrzostwo Polski z Ruchem. Rozegrał trzy mecze w reprezentacji Polski (1967–1969). Grał w pomocy i na prawej obronie.

Trener i selekcjoner[edytuj]

Ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Jako trener pracował w BKS Bielsko-Biała, Odrze Opole, Ruchu Chorzów, Górniku Zabrze oraz w klubach zagranicznych: Al-Rayyan Doha w Katarze, Al-Shabbab, Al-Whda i Al-Nasr w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz Esperance Tunis w Tunezji. W 1987 zdobył Mistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze.

Pod koniec grudnia 1980 został powołany na stanowisko trenera-selekcjonera reprezentacji Polski. Oficjalnie objął obowiązki 5 stycznia 1981. Uzyskał awans do Mistrzostw Świata w Hiszpanii w 1982, na których drużyna narodowa zajęła trzecie miejsce. Wywalczył również awans do Mistrzostw Świata w Meksyku w 1986, gdzie reprezentacja Polski odpadła w 1/8 finału. Złożył dymisję w czerwcu 1986. Ponownie objął funkcję selekcjonera reprezentacji w maju 1996. Nie udało mu się jednak doprowadzić do awansu do Mistrzostw Świata we Francji. Podał się do dymisji 7 czerwca 1997. Pracował również jako selekcjoner reprezentacji Tunezji (udział w Igrzyskach Olimpijskich w Seulu – 1988) oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Został uhonorowany tytułem „Trenera Roku” przyznawanym przez czasopismo „Piłka Nożna” (1978).

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj]

Jest długoletnim działaczem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Do 15 lipca 2006 pełnił funkcję wiceprezesa do spraw szkoleniowych. Wielokrotnie zapraszany do studia telewizyjnego w charakterze komentatora, eksperta. W 2008 został wiceprezesem zarządu PZPN, funkcję tę pełnił do 2012.

Zasiadał również w radzie rady nadzorczej Odry Wodzisław Śląski[2]. Wykłada na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach.

W 2002 został wybrany z listy Unii Samorządowej (związanej z Unią Wolności) do sejmiku śląskiego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku. Otwierał listę kandydatów Partii Demokratycznej – demokraci.pl do Sejmu w okręgu katowickim w wyborach w 2005. W grudniu tego samego roku przystąpił w sejmiku do klubu radnych Platformy Obywatelskiej. Z jej listy w 2006 ponownie został radnym województwa. W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia PO uzyskał mandat senatorski w okręgu katowickim, otrzymując 207 243 głosy. W 2011 nie ubiegał się o reelekcję. W eurowyborach w 2014 poparł Polskę Razem[3].

Osiągnięcia sportowe[edytuj]

Jako piłkarz
Jako trener

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Paweł Czado, Beata Żurek, Piechniczek. Tego nie wie nikt, Agora, Warszawa 2015, s. 60.
  2. Antoni Piechniczek w Odrze. interia.pl, 5 lipca 2008.
  3. Konwencja Polski Razem Jarosława Gowina w Bytomiu. migalski.eu, 11 maja 2014.
  4. M.P. z 2000 r. Nr 11, poz. 202

Bibliografia[edytuj]