Antoni Piechniczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Piechniczek
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Antoni Krzysztof Piechniczek

Data i miejsce urodzenia

3 maja 1942
Chorzów

Wzrost

180 cm

Pozycja

prawy obrońca, pomocnik

Kariera juniorska
Lata Klub
Zryw Chorzów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1960–1961 Naprzód Lipiny
1961–1965 Legia Warszawa 56 (5)
1965–1972 Ruch Chorzów 151 (6)
1972–1973 LB Châteauroux 17 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1967–1969  Polska 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1973–1975 BKS Stal Bielsko-Biała
1975–1979 Odra Opole
1980–1981 Ruch Chorzów
1981–1986 Polska
1986–1987 Górnik Zabrze
1987–1990 Espérance Tunis
1988 Tunezja
1989 Tunezja
1989–1990 Asz-Szabab Dubaj
1992–1994 Zjednoczone Emiraty Arabskie
1996–1997 Polska
1997 Ar-Rajjan SC
1998 Ash-Shabab Dubaj
2000 Espérance Tunis
2000–2001 Górnik Zabrze (koordynator)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Antoni Krzysztof Piechniczek (ur. 3 maja 1942 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener piłkarski, szkoleniowiec reprezentacji Polski, polityk, senator VII kadencji, od 2008 do 2012 wiceprezes zarządu PZPN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rodzina i kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Syn Emila Piechniczka i Magdaleny z domu Marczok[1]. Jego ojciec pochodził z Raciborza, pod koniec II wojny światowej jako Ślązak został przymusowo wcielony do Wehrmachtu, później dostał się do niewoli radzieckiej, z której nie wrócił. Uznany za zmarłego 9 maja 1945 w sowieckim łagrze w Witebsku[1][2].

Antoni Piechniczek karierę piłkarską zaczynał w Zrywie Chorzów, następnie grał w Naprzodzie Lipiny (1960–1961), Legii Warszawa (1961–1965), Ruchu Chorzów (1965–1972) i francuskim Chateauroux (1972–1973). W 1964 zdobył z Legią Puchar Polski, a w 1968 mistrzostwo Polski z Ruchem. Rozegrał trzy mecze w reprezentacji Polski (1967–1969). Grał w pomocy i na prawej obronie.

Trener i selekcjoner[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. W 1972 był kandydatem na szkoleniowca Stali Stalowa Wola, nie doszedł jednak do porozumienia z klubem po tym, jak zaproponowano mu poprowadzenie zespołu wspólnie z Jerzym Kopą[3]. Jako trener pracował natomiast w BKS Bielsko-Biała, Odrze Opole, Ruchu Chorzów i Górniku Zabrze, a także w klubach zagranicznych z Kataru i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Prowadził też tunezyjską drużynę Espérance Tunis. W 1987 zdobył mistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze.

Pod koniec grudnia 1980 został powołany na stanowisko trenera-selekcjonera reprezentacji Polski. Oficjalnie objął obowiązki 5 stycznia 1981. Uzyskał awans na mistrzostwa świata w Hiszpanii w 1982, na których polska drużyna zajęła trzecie miejsce. Wywalczył również awans na mistrzostwa świata w Meksyku w 1986, gdzie reprezentacja Polski przegrała w 1/8 finału. Złożył rezygnację w czerwcu 1986. Ponownie objął funkcję selekcjonera reprezentacji w maju 1996. Nie udało mu się jednak doprowadzić do awansu na mistrzostwa świata we Francji. Podał się do dymisji 7 czerwca 1997. Pracował również jako selekcjoner reprezentacji Tunezji (udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w 1988) oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Długoletni działacz Polskiego Związku Piłki Nożnej. W latach 2008–2012 pełnił funkcję wiceprezesa PZPN. Zasiadał również w radzie rady nadzorczej Odry Wodzisław Śląski[4]. Został wykładowcą Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. Wielokrotnie zapraszany do studia telewizyjnego w charakterze komentatora i eksperta.

W 2002 został wybrany z listy Unii Samorządowej (związanej z Unią Wolności) do sejmiku śląskiego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku. Otwierał listę kandydatów Partii Demokratycznej – demokraci.pl do Sejmu w okręgu katowickim w wyborach w 2005. W grudniu tego samego roku przystąpił w sejmiku do klubu radnych Platformy Obywatelskiej. Z jej listy w 2006 ponownie został radnym województwa. W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia PO uzyskał mandat senatorski w okręgu katowickim, otrzymując 207 243 głosy. W 2011 nie ubiegał się o reelekcję. W eurowyborach w 2014 poparł Polskę Razem[5].

Osiągnięcia sportowe[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz
Jako trener

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Album opolski. Saga Antoniego Piechniczka. nto.pl, 9 maja 2010. [dostęp 2021-10-03].
  2. Paweł Czado, Beata Żurek, Piechniczek. Tego nie wie nikt, Agora, Warszawa 2015, s. 60.
  3. Grzegorz Lipiec: Nie żyje Jerzy Kopa. W latach 70-tych był trenerem Stali Stalowa Wola. korso24.pl, 27 czerwca 2022. [dostęp 2022-07-16].
  4. Antoni Piechniczek w Odrze. interia.pl, 5 lipca 2008. [dostęp 2018-02-26].
  5. Konwencja Polski Razem Jarosława Gowina w Bytomiu. migalski.eu, 11 maja 2014. [dostęp 2018-02-27].
  6. M.P. z 2000 r. nr 11, poz. 202.
  7. Ogłoszono laureatów medalu „Kalos Kagathos”. uj.edu.pl, 31 lipca 2017. [dostęp 2018-02-26].
  8. Iwona Kłopocka: Słynny trener Antoni Piechniczek został honorowym obywatelem Opola. nto.pl, 3 maja 2018. [dostęp 2019-12-10].
  9. Olga Krzyżyk: Chorzów: Antoni Piechniczek z tytułem Honorowego Obywatela Chorzowa. dziennikzachodni.pl, 29 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-29].
  10. Jacek Sroka: Antoni Piechniczek doktorem honoris causa AWF Katowice. Na uroczystość przyjechali jego byli piłkarze. dziennikzachodni.pl, 19 października 2021. [dostęp 2021-10-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]