Antoni Weyssenhoff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Weyssenhoff
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1947
Kraków
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 2010
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Zawód pedagog
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka "Honoris Gratia" Medal im. dr Henryka Jordana Order Uśmiechu

Antoni Weyssenhoff (ur. 23 marca 1947 w Krakowie, zm. 16 kwietnia 2010 tamże) – pedagog, doktor nauk humanistycznych, instruktor harcerski ZHP, harcmistrz, dyrektor XXVII Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie[1] i Centrum Młodzieży im. dr. Henryka Jordana w Krakowie, działacz społeczny, pomysłodawca i założyciel Polskiego Stowarzyszenia Wychowania Pozaszkolnego im. Aleksandra Kamińskiego[2] oraz Towarzystwa Inicjatyw Wychowawczych[3] im. Janusza Korczaka, Kawaler Orderu Uśmiechu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od wczesnych lat młodzieńczych był harcerzem i właśnie w drużynie harcerskiej jako szesnastolatek poznał czternastoletnią wówczas Annę, swoją przyszłą żonę. Absolwent III Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie. Po maturze początkowo studiował fizykę, a następnie pedagogikę na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1977 uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Pracował w krakowskich placówkach oświatowych: Szkole Podstawowej nr 93, a następnie X Liceum Ogólnokształcącym. W latach 1975–1982 był również pracownikiem naukowym Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Od 1983 nauczyciel akademicki Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki.

W latach 1959–2000 działał w Związku Harcerstwa Polskiego. Był zastępcą komendanta hufca, członkiem Rady i Komendy Chorągwwi Krakowskiej ZHP, założycielem i Komendantem Chorągwianej Szkoły Instruktorów oraz komendantem wielu harcerskich akcji szkoleniowych i wypoczynkowych. W 1977 doprowadził do pierwszego spotkania krakowskich harcerzy ze skautami we Francji, stając się prekursorem międzynarodowej wymiany młodzieży w Małopolsce. Zapoczątkowane przez niego kontakty doprowadziły do podpisania umów partnerskich pomiędzy Krakowem a Orleanem i między Małopolską a Regionem Centre.

W październiku 1982 objął stanowisko dyrektora Pałacu Młodzieży im. dr Henryka Jordana (obecnie Centrum Młodzieży). W latach 80. XX w. tworzył samorządny ruch placówek wychowania pozaszkolnego – edukacji nieformalnej, m.in. w Europejskim Stowarzyszeniu Instytucji Czasu Wolnego Dzieci i Młodzieży (EAICY) z siedzibą w Pradze, którego był prezesem przez dwie kadencje oraz w Ogólnopolskiej Radzie Placówek Wychowania Pozaszkolnego i Polskim Stowarzyszeniu Wychowania Pozaszkolnego jako jego przewodniczący. Dążył do integracji ogólnopolskiego środowiska pedagogów wychowania pozaszkolnego, organizując od 1993 Ogólnopolski Sejmik Placówek Wychowania Pozaszkolnego, który powołał w 1995 Krajową Radę Placówek Wychowania Pozaszkolnego.

W latach 1994–1998 był radnym Miasta Krakowa. W lipcu 2009 Prezydent RP Lech Kaczyński powołał go do Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa.

W 2002 został odznaczony Orderem Uśmiechu. Wręczenie odznaczenia odbyło się 28 maja 2003 podczas uroczystpości otwarcia Muzeum Orderu Uśmiechu w Rabce-Zdroju na terenie Rodzinnego Parku Rozrywki „Rabkoland”. 7 Listopada 2002 za wybitne zasługi w pracy pedagogicznej, za osiągnięcia w działalności na rzecz wychowania pozaszkolnego młodzieży został odznaczony przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Wypoczywał najchętniej w Bukowinie Tatrzańskiej, wśród przyjaciół na Rusińskim Wierchu[potrzebny przypis]. Za propagowanie walorów Bukowiny Tatrzańskiej wśród młodzieży i pedagogów z Polski i Europy, za utworzenie ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego na Rusińskim Wierchu prowadzonego przez Towarzystwo Inicjatyw Wychowawczych im. Janusza Korczaka i wkład w takie wydarzenia, jak Karnawał Góralski oraz Sabałowe Bajania, Roztańczona Europa we współpracy z Domem Ludowym otrzymał honorowe obywatelstwo Bukowiny Tatrzańskiej[zdanie niejasne].

Zmarł 16 kwietnia 2010 w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty)[5].

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]