Antoni Wołłowicz (zm. 1822)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Wołłowicz
Herb
Bogoria
Rodzina Wołłowiczowie h. Bogoria
Data urodzenia około 1750
Data śmierci 26 lutego 1822
Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Antoni Wołłowicz herbu Bogoria (ur. ok. 1750, zm. 26 lutego 1822) – hrabia, pan na Działynie, senator-kasztelan Królestwa Polskiego od 1817, kasztelan merecki w 1794 (po Antonim Suchodolskim), chorąży nadworny litewski w latach 1786-1794, wojski grodzieński, konsyliarz konfederacji targowickiej[1], konsyliarz Rady Nieustającej z nominacji sejmu grodzieńskiego (1793)[2].

Syn marszałka grodzieńskiego Józefa i Marianny z Michniewiczów herbu Lis. Mąż Teofili z Mikoszów herbu Mikuliński, z którą miał dwóch synów: Joachima Józefa (ojca Michała) i Eustachego (ojca Witolda).

W 1788 otrzymał Order św. Stanisława, w 1791 odznaczony Orderem Orła Białego, a w 1798 otrzymał dziedziczny tytuł hrabiowski od króla Prus, potwierdzony w Królestwie Kongresowym w 1820[3], zatwierdzony w osobach obu jego synów przez Rosję.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Korwin [Kossakowski] S., Trzeci Maj i Targowica, Kraków 1890, s. 164.
  2. Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 344.
  3. Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]