Antonina Kawecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antonina Kawecka
Ilustracja
Antonina Kawecka
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1923
Warszawa, Polska
Data i miejsce śmierci 5 października 1996
Poznań
Typ głosu mezzosopran, sopran
Zawód śpiewaczka, pedagog
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Tablica przy ul. Libelta 1 w Poznaniu

Antonina Kawecka (ur. 16 stycznia 1923 w Warszawie, zm. 5 października 1996 w Poznaniu) – polska śpiewaczka (mezzosopran, sopran) i pedagog. Od 1945 śpiewała w Operze Śląskiej, a od 1947 w operze w Poznaniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Mieczysława. Naukę śpiewu rozpoczęła w Tajnym Konserwatorium pod kierunkiem Stanisława Kazuro, Margerity Trombini-Kazuro i Piotra Rytla. Zadebiutowała w 1943 r. w koncercie zorganizowanym przez Radę Główną Opiekuńczą. W 1945 r. została zaangażowana do Opery Śląskiej jako mezzosopran. Kontynuowała naukę śpiewu u Adama Didura i Stefana Beliny-Skupiewskiego.

Jej pierwszą partią w Operze Śląskiej była Lola w "Rycerskości wieśniaczej", a kolejnymi: Zofia w "Halce", Jadwiga w "Strasznym dworze", Flora w "Traviacie", Berta w "Cyruliku Sewilskim", Suzuki w "Madame Butterfly", Mercedes w „Carmen”, Amneris w "Aidzie", Santuzza w "Rycerskości wieśniaczej" i tytułowa partia Carmen.

W 1947 r. została zaangażowana w Operze Poznańskiej. Tu po mezzosopranowych rolach Carmen, Amneris i Oldze w „Eugeniuszu Onieginie” – zaśpiewała pierwsze partie sopranowe: Tatianę w „Eugeniuszu Onieginie” i Santuzzę w „Rycerskości wieśniaczej”. Pozostawała pod stałą opieką wokalną Józefa Wolińskiego.

Repertuar[edytuj | edytuj kod]

W swym repertuarze posiadała ponad 40 partii operowych. Śpiewała między innymi: Aidę, Toscę, Amelię w „Balu maskowym”, Desdemonę w „Otellu”, Elżbietę w „Trubadurze”, Jarosławnę w „Kniaziu Igorze”, Martę w „Nizinach”, Marynę w „Borysie Godunowie”, Giocondę, Elżbietę w „Tannhauserze”, Izoldę, Katarzynę Izmajłową, Halkę, Hrabinę( w „Hrabinie” St. Moniuszki), Agatę w „Wolnym strzelcu”, Magdę Sorel w „Konsulu”.

Nagrania i występy[edytuj | edytuj kod]

Dokonała wielu archiwalnych nagrań dla Polskiego Radia. Nagrała kilka płyt. Występowała na wielu scenach operowych i estradach świata, między innymi: w Chinach, byłym ZSRR, Rumunii, na Węgrzech, w Bułgarii, w byłej Jugosławii i Czechosłowacji (gdzie w Narodnym Divadlo jako pierwsza cudzoziemka wcieliła się w postać Wendulki w „Pocałunku” B.Smetany), w USA ( w Chicago zaśpiewała na polonijnej scenie Madame Butterfly, a w City Center Opera w Nowym Jorku zaśpiewała Aidę oraz dokonała nagrań pieśni Chopina. Moniuszki i Szymanowskiego).

Pedagogika[edytuj | edytuj kod]

W 1971 r. rozpoczęła pracę pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu. Wychowała kilkudziesięciu absolwentów, z których wielu pozostaje solistami światowych scen operowych i estrad. Wielokrotnie była członkiem jury krajowych i międzynarodowych konkursów wokalnych.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przyznano jej szereg odznaczeń, nagród i wyróżnień, m.in.: Krzyż Kawalerski (1953)[1], Oficerski (1959) i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1976), Medal Polonia Mater Nostra Est (1996), Nagrodę Państwową II stopnia (1973), nagrody ministra kultury i sztuki (1982, 1989, 1994), tytuł Zasłużony dla Kultury Narodowej (1990) tytuł Zasłużony Obywatel Miasta Poznania, Nagrodę Indywidualną Województwa Poznańskiego (1969), tytuł Wielkopolanin Roku 1972. Za osiągnięcia w pracy pedagogicznej rektor Akademii Muzycznej w Poznaniu przyznał jej nagrody w 1987 i 1990. Z rąk prezydenta Lecha Wałęsy otrzymała w 1993 nominację profesorską, a rok później Nagrodę Indywidualną Ministra Kultury i Sztuki.

3 maja 1996 Fundacja Pamięci Narodu Polskiego przyznała jej medal Polonia Mater Nostra Est. Zmarła w dniu 5 października 1996 r. Spoczęła w Alei Zasłużonych Cmentarza Komunalnego na Junikowie w Poznaniu.

Tablica pamiątkowa[edytuj | edytuj kod]

W dniu 5 grudnia 2011 roku w ramach obchodów 15-lecia śmierci Antoniny Kaweckiej, jej wnuk, Wojciech Kulesza dokonał odsłonięcia tablicy pamiątkowej. Została ona umieszczona na budynku, w którym mieszkała Artystka, w Poznaniu, przy ul. Libelta 1. O tym wydarzeniu pisał między innymi Polska Głos Wielkopolski[2].

Fundacja im. Antoniny Kaweckiej[edytuj | edytuj kod]

W 1999 powołana została do życia Fundacja im. Antoniny Kaweckiej, która stawia sobie za cele m.in.

  • ochrona dorobku artystycznego i pedagogicznego Antoniny Kaweckiej,
  • kultywowanie pamięci o Artystce,
  • podejmowanie działań na rzecz rozwoju, popularyzacji sztuki operowej i liryki wokalnej,
  • wspieranie rozwoju polskiej wokalistyki oraz promowanie młodych talentów.

Prezesem Fundacji w latach 2003-2009 był Jaromir Trafankowski.

Requiem Antonina Kawecka in memoriam[edytuj | edytuj kod]

W roku 2009 w ramach IX Międzynarodowego Festiwalu „Muzyka w Katedrze” w Kołobrzegu odbyło się prawykonanie Requiem a-moll[3] Kompozytor Jan Pogány swój utwór poświęcił pamięci Antoniny Kaweckiej. Prawykonania dokonali międzynarodowej rangi soliści , japońska sopranistka Ikumu Mizushima, uczeń Antoniny Kaweckiej tenor Leo Garda, Orkiestra Kameralna Camerata-Wrocław oraz Chór Kameralny Akademii Medycznej we Wrocławiu przygotowany przez Agnieszkę Franków-Żelazny. Koncertem dyrygował kompozytor Jan Pogány.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Uchwałą podjętą na sesji Rady Miasta Poznania w dniu 23 stycznia 2018 skwer położony u zbiegu ulic Henryka Wieniawskiego i Aleksandra Fredry, między parkiem Wieniawskiego, a Teatrem Wielkim na obszarze Osiedla Stare Miasto w Poznaniu otrzymał imię Antoniny Kaweckiej[4][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 1953 r. nr 14, poz. 190.
  2. Marek Zaradniak: Odsłonięto tablicę upamiętniającą Antoninę Kawecką (pol.). gloswielkopolski.pl. [dostęp 2012-12-05].
  3. Strona IV - Prapremiera Requiem w kołobrzeskiej bazylice
  4. Uchwała nr LXI/1120/VII/2018 z dnia 2018-01-23 - bip.poznan.pl, bip.poznan.pl [dostęp 2018-05-27] (pol.).
  5. Paweł Łazarewicz, Biuletyn Informacji Publicznej Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, www.geopoz.pl [dostęp 2018-05-27] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]