Antonina Leśniewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antonina Leśniewska
Data i miejsce urodzenia 1866
Warszawa
Data i miejsce śmierci 12 marca 1937
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód aptekarka, działaczka społeczna i oświatowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Antonina Leśniewska (ur. 1866 w Warszawie, zm. 12 marca 1937 tamże) – polska farmaceutka, działaczka społeczna i oświatowa, właścicielka pierwszej żeńskiej apteki w Petersburgu, patronka warszawskiego Muzeum Farmacji.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Córka Bolesława, lekarza, i Michaliny z domu Szeluto. W 1884 ukończyła pensję Czarnowskiej w Warszawie, naukę kontynuowała na Kursach Bestużewskich w Petersburgu. Po ukończeniu kursów pracowała jako nauczycielka, a w 1892 zatrudniła się w jednej z petersburskich aptek. W 1897 złożyła egzamin na prowizora w Wojskowej Akademii Medycznej. W 1900, jako pierwsza kobieta w Rosji, uzyskała stopień magistra farmacji.

Wejście do Muzeum Farmacji im. Antoniny Leśniewskiej w Warszawie

W 1901 otworzyła pionierską w skali Europy żeńską aptekę w Petersburgu, zakładając ją w gmachu Polskiego Towarzystwa Dobroczynności przy kościele św. Katarzyny w Petersburgu na Newskim Prospekcie. W 1903 uruchomiła przy swojej aptece Farmaceutyczną Szkołę dla Kobiet o dwuletnim programie nauczania. Dzięki kursom w tej szkole 14 kobiet zdobyło uprawnienia prowizora, a 184 pomocnika aptekarskiego. Leśniewska była ponadto inicjatorką powstania Stowarzyszenia Farmaceutek w Petersburgu (1905) oraz Związku Równouprawnienia Kobiet Polskich (1910). W momencie wybuchu pierwszej wojny światowej Leśniewska zaczęła aktywnie działać na rzecz polskich jeńców i uchodźców wojennych (m.in. w Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny). Zaangażowała się także w działalność polityczną, wstępując do Polskiego Zrzeszenia Niepodległościowego.

W 1919 osiadła na stałe w niepodległej Polsce. Zainicjowała działalność domu dla polskich repatriantów w Ciechocinku. W 1921 założyła ochronkę dziecięcą w Starej Miłosnej pod Warszawą (później przejętą przez Ligę Szkolną Przeciwgruźliczą i przekształconą w sanatorium). W 1933 powróciła do zawodu farmaceuty i na podstawie koncesji uruchomiła aptekę przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie. Placówkę tę prowadziła do końca życia.

Swoje doświadczenia na polu wytyczania drogi kobietom do zawodu aptekarza opisała we wspomnieniach Po neprotorennoj doroge (Nieprzetartym szlakiem), opublikowanych w Petersburgu w 1901. Za wieloletnią działalność zawodową i społeczną w 1930 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta.

Pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W 1985 w kamienicy przy ul. Marszałkowskiej 72 w Warszawie, mieściła się jedna z uruchomionych przez nią aptek. Przy ulicy Piwnej zaś powstało Muzeum Farmacji jej imienia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Artur Kijas, Polacy w Rosji od XVII wieku do 1917 roku. Słownik biograficzny, Instytut Wydawniczy Pax, Wydawnictwo Poznańskie, Warszawa–Poznań 2000, s. 192–193.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]