Antonio Caldara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antonio Caldara
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1670 lub 1671
Wenecja
Pochodzenie włoskie
Data i miejsce śmierci 26 grudnia 1736
Wiedeń
Gatunki muzyka poważna, muzyka barokowa
Zawód kompozytor

Antonio Caldara (ur. 1670[1] lub 1671[2] w Wenecji, zm. 26 grudnia 1736 w Wiedniu)[1][2]włoski kompozytor barokowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem skrzypka. Został chórzystą w Bazylice św. Marka. Tam też pobierał naukę gry na kilku instrumentach, prawdopodobnie pod okiem Giovanniego Legrenziego. W 1699 przeniósł się do Mantui, gdzie otrzymał posadę książęcego maestro di cappella. Pozostawał tam aż do 1707, kiedy to został kompozytorem na dworze Karola VI Habsburga w Barcelonie. W trakcie pobytu w Hiszpanii napisał kilka oper. Następnie przeniósł się do Rzymu, zostając maestro di cappella u księcia Ruspoli. Stworzył wtedy La costanza in amor vince l'inganno dla teatru w Maceracie. W 1716 otrzymał podobną posadę w Wiedniu, gdzie pozostał aż do śmierci w 1736.

Caldara jest najbardziej znany jako kompozytor oper i oratoriów. Libretto do niektórych z jego dzieł napisał Metastasio. Uznawany jest za prekursora szkoły starowiedeńskiej[3].

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Maddalena ai piedi di Cristo, oratorium, ok. 1700
  • Santo Stefano, primo Re d'Ungheria, oratorium, 1713
  • La Conversione di Clodoveo Re di Francia, oratorium, 1715
  • La Passione di Gesù Cristo Signor Nostro, oratorium, 1716
  • Sebben, crudele, aria
  • D'improvviso, kantata
  • Pur Dicesti, O Bocca Bella, aria
  • Alma Del Core, aria
  • Selve amiche, aria

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Chodkowski 1995 ↓, s. 134.
  2. a b Pritchard 2004 ↓.
  3. "Słownik muzyki" pod redakcją Wojciecha Marchwicy, Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2006; ​ISBN 83-7435-239-6​; ​ISBN 978-83-7435-239-0

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)
  • Brian W. Pritchard: Duni, Egidio (Romualdo) [Duny, Egide (Romuald)]. W: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. D. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)