Antonio Escobar y Mendoza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antonio Escobar y Mendoza

Antonio Escobar y Mendoza (ur. 1589 w Valladolid – zm. tamże 4 lipca 1669) – hiszpański jezuita, jeden z najbardziej znanych kazuistów.

Do zakonu wstąpił w wieku piętnastu lat. Po przyjęciu święceń kapłańskich stał się znanym kaznodzieją, jego pierwszymi publikacjami były teksty hagiograficzne poświęcone świętemu Ignacemu Loyoli (1613) i Najświętszej Maryi Pannie (1618). Największą sławę przyniosły mu prace z zakresu teologii moralnej: Summula casuum conscientiae (1627), Liber theologiae moralis (1644) i Universae theologiae moralis problemata (1652-1666). Postawił w nich m.in. tezę że czystość intencji jest wystarczającym usprawiedliwieniem działań zasadniczo niemoralnych. Jego poglądy spotkały się z krytyką jansenistów (np. Prowincjałki Pascala). Na przekór pewnym laksystycznym twierdzeniom, które głosił, prowadził surowe życie, przestrzegając wiernie reguł swojego zakonu. Mawiano o nim, iż utrudnił dostęp do nieba sobie, a ułatwił go innym. Zmarł w swoim rodzinnym mieście w 1669 roku.

Choć zasadniczo Escobar był wielkim autorytetem w dziedzinie teologii moralnej[1], to w 1679 niektóre kazusy z jego nauczania zostały potępione przez papieża Innocentego XI, a głoszenia ich zabroniono pod karą ekskomuniki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. S. Głowa, I. Bieda, Breviarium fidei, Poznań 2003, s. 555-557.