Antonio Tarver

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Antonio Tarver
Antonio Tarver
Pseudonim Magic Man
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1968
Orlando
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 188 cm
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa junior-ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 35
Zwycięstwa 29
Przez nokauty 20
Porażki 6
Remisy 1
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 11 grudnia 2014.
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Atlanta 1996 boks
(waga półciężka)
Mistrzostwa świata
Złoto
Berlin 1995 waga półciężka
Igrzyska Panamerykańskie
Złoto
Mar del Plata 1995 waga półciężka

Antonio Deon Tarver (ur. 21 listopada 1968 w Orlando) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC, IBF i WBA w kategorii półciężkiej (do 175 funtów), brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Atlancie w 1996.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Jest dwukrotnym amatorskim mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii półciężkiej (1993 i 1995). Zdobył złoty medal na Mistrzostwach Świata w 1995 w Berlinie. Rok później, na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, zdobył brązowy medal. W półfinale przegrał z późniejszym złotym medalistą, Wasilijem Żyrowem.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Na zawodowstwo przeszedł w lutym 1997. Pierwszej porażki doznał w swojej 17 walce, 23 czerwca 2000 z Erikiem Hardingiem, w pojedynku eliminacyjnym IBF[1].

25 stycznia 2002 pokonał byłego mistrza świata WBA w kategorii średniej i IBF w kategorii półciężkiej, Reggie'go Johnsona[2]. Sześć miesięcy później wygrał przez techniczny nokaut w piątej rundzie w rewanżu z Erikiem Hardingiem[3].

26 kwietnia 2003 stoczył walkę o wakujące tytuły mistrza świata IBF i WBC. Jego rywalem był Montell Griffin, który już raz (w 1997) był mistrzem świata WBC. Tarver wygrał ten pojedynek jednogłośnie na punkty.

Tarver stracił swój mistrzowski pas już w następnej walce, 8 listopada 2003, przegrywając na punkty decyzją większości z Royem Jonesem Jr.[4].

15 maja 2004 doszło do walki rewanżowej obu pięściarzy. Tym razem lepszy okazał się Tarver, pokonując Jonesa Jr. przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie[5]. Tym zwycięstwem Tarver zdobył pasy mistrzowskie WBC i WBA.

Pod koniec 2004 Tarver zrezygnował z pojedynku z oficjalnym pretendentem do tytułu i zdecydował się na walkę z Glenem Johnsonem, mistrzem IBF. W konsekwencji WBA i WBC odebrały mu tytuł mistrza świata. Tak samo w stosunku do Johnsona postąpiła IBF. Do pojedynku doszło 18 grudnia. Zwyciężył Johnson niejednogłośną decyzją na punkty[6]. Tarver zrewanżował się Jamajczykowi w czerwcu następnego roku, wygrywając w powtórzonej walce, także na punkty[7].

1 października 2005 doszło do trzeciej walki z Jonesem Jr. Po raz drugi lepszy okazał się Tarver (wygrał zdecydowanie na punkty)[8]. W 2006 stoczył tylko jeden pojedynek – przegrał na punkty z Bernardem Hopkinsem, byłym mistrzem świata wszystkich czterech największych organizacji bokserskich w kategorii średniej[9].

9 czerwca 2007 pokonał decyzją większości na punkty boksera z Kosowa, Elvira Muriqi[10]. W drugiej walce w 2007 pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie Amerykanina Dannego Santiago[11]. 12 kwietnia 2008 pokonał Clintona Woodsa i ponownie zdobył tytuł mistrza świata organizacji IBF[12]. Tytuł stracił 11 października, przegrywając zdecydowanie na punkty pojedynek z Chadem Dawsonem, dodatkowo Tarver w ostatniej, dwunastej rundzie był liczony[13]. 9 maja 2009 stoczył rewanżową walkę z Dawsonem, lecz ponownie przegrał jednogłośnie na punkty[14]. Po blisko półtora roku powrócił na ring. 15 Października 2010 zmierzył się w swoim debiucie w wadze ciężkiej z Nagy Aguilera, Tarver wygrał jednogłośnie na punkty[15]. 20 lipca 2011 przeszedł do wagi junior ciężkiej oraz zmierzył się z Dannym Greenem pokonując go przez poddanie w dziewiątej rundzie zdobywając pas IBO[16].

2 czerwca 2012 roku Tarver w swojej pierwszej obronie tytułu federacji IBO, zremisował z Lateefem Kayode po dwunastu rundach pojedynku[17].

Rocky Balboa[edytuj | edytuj kod]

Tarver wystąpił w filmie Rocky Balboa, gdzie zagrał Masona Dixona, przeciwnika Rocky'ego Balboa.

Przypisy

  1. Steve Gregg: Harding Trounces Tarver In Twelve (ang.). The Boxing Times, 23.06.2000. [dostęp 2010-04-26].
  2. Steve Gregg: Tarver And Tackie Triumph In IBF Eliminators (ang.). The Boxing Times, 25.01.2002. [dostęp 2010-04-26].
  3. John Gregg: Tarver TKO's Harding in Five (ang.). The Boxing Times, 20.07.2002. [dostęp 2010-04-26].
  4. John Gregg: Jones Scores Majority Win Over Tarver (ang.). The Boxing Times, 08.11.2003. [dostęp 2010-04-26].
  5. John Gregg: Tarver Shocks Jones Crushes Boxing's Best In Two (ang.). The Boxing Times, 15.05.2004. [dostęp 2010-04-26].
  6. John Gregg: Johnson Edges Tarver In Light Heavy Showdown (ang.). The Boxing Times, 18.12.2004. [dostęp 2010-04-26].
  7. Luis Escobar: Tarver Tames Johnson Over Distance (ang.). The Boxing Times, 18.06.2005. [dostęp 2010-04-26].
  8. Luis Escobar: Tarver Easily Outpoints Gun Shy Jones (ang.). The Boxing Times, 01.10.2005. [dostęp 2010-04-26].
  9. Graham Houston: Bernard Hopkins W12 Antonio Tarver (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
  10. Graham Houston: Antonio Tarver W12 (maj) Elvir Muriqi (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
  11. Bill Calogero: Tarver Stops Santiago In Four (ang.). EastSideBoxing.com, 02.12.2007. [dostęp 2010-04-26].
  12. Graham Houston: Antonio Tarver W12 Clinton Woods (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
  13. Frank Gonzalez Jr.: Dawson Beats Tarver by a Mile (ang.). EastSideBoxing.com, 12.10.2008. [dostęp 2010-04-26].
  14. Chris Cozzone, Natasha Chornesky: Dawson outpoints Tarver again! (ang.). Fightnews.com, 09.05.2009. [dostęp 2010-04-26].
  15. Mateusz Falasa: Udany debiut Tarvera w wadze ciężkiej! (pol.). boxingnews.pl, 16.10.2010.
  16. Green musiał uznać wyższość Tarvera (pol.). ringpolska.pl.
  17. Tarver zremisował z Kayode (pol.). bokser.org. [dostęp 2010-06-03].



Poprzednik
Roy Jones Jr.
Wakat
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
26 kwietnia 2003 - 8 listopada 2003
Następca
Roy Jones Jr.
Poprzednik
Roy Jones Jr.
Wakat
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
26 kwietnia 2003 - 5 listopada 2003
Pozbawiony
Następca
Glen Johnson
Poprzednik
Roy Jones Jr.
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
Super Champion
15 maja 2004 - 1 lipca 2004
Pozbawiony
Następca
Fabrice Tiozzo

(jako zwykły mistrz)
Poprzednik
Roy Jones Jr.
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
15 maja 2004 - 6 listopada 2004
Pozbawiony
Następca
Tomasz Adamek
Poprzednik
Clinton Woods
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
12 kwietnia 2008 - 11 października 2008
Następca
Chad Dawson

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]