Antonio Tarver

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Antonio Tarver
{{{nazwa}}}
Pseudonim Magic Man
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1968
Orlando
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa junior-ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 35
Zwycięstwa 29
Przez nokauty 20
Porażki 6
Remisy 1
Nieodbyte 0
Dorobek medalowy

Antonio Deon Tarver (ur. 21 listopada 1968 w Orlando) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC, IBF i WBA w kategorii półciężkiej (do 175 funtów), brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Atlancie w 1996.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Jest dwukrotnym amatorskim mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii półciężkiej (1993 i 1995). Zdobył złoty medal na Mistrzostwach Świata w 1995 w Berlinie. Rok później, na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, zdobył brązowy medal. W półfinale przegrał z późniejszym złotym medalistą, Wasilijem Żyrowem.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Na zawodowstwo przeszedł w lutym 1997. Pierwszej porażki doznał w swojej 17 walce, 23 czerwca 2000 z Erikiem Hardingiem, w pojedynku eliminacyjnym IBF[1].

25 stycznia 2002 pokonał byłego mistrza świata WBA w kategorii średniej i IBF w kategorii półciężkiej, Reggie'go Johnsona[2]. Sześć miesięcy później wygrał przez techniczny nokaut w piątej rundzie w rewanżu z Erikiem Hardingiem[3].

26 kwietnia 2003 stoczył walkę o wakujące tytuły mistrza świata IBF i WBC. Jego rywalem był Montell Griffin, który już raz (w 1997) był mistrzem świata WBC. Tarver wygrał ten pojedynek jednogłośnie na punkty.

Tarver stracił swój mistrzowski pas już w następnej walce, 8 listopada 2003, przegrywając na punkty decyzją większości z Royem Jonesem Jr.[4].

15 maja 2004 doszło do walki rewanżowej obu pięściarzy. Tym razem lepszy okazał się Tarver, pokonując Jonesa Jr. przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie[5]. Tym zwycięstwem Tarver zdobył pasy mistrzowskie WBC i WBA.

Pod koniec 2004 Tarver zrezygnował z pojedynku z oficjalnym pretendentem do tytułu i zdecydował się na walkę z Glenem Johnsonem, mistrzem IBF. W konsekwencji WBA i WBC odebrały mu tytuł mistrza świata. Tak samo w stosunku do Johnsona postąpiła IBF. Do pojedynku doszło 18 grudnia. Zwyciężył Johnson niejednogłośną decyzją na punkty[6]. Tarver zrewanżował się Jamajczykowi w czerwcu następnego roku, wygrywając w powtórzonej walce, także na punkty[7].

1 października 2005 doszło do trzeciej walki z Jonesem Jr. Po raz drugi lepszy okazał się Tarver (wygrał zdecydowanie na punkty)[8]. W 2006 stoczył tylko jeden pojedynek – przegrał na punkty z Bernardem Hopkinsem, byłym mistrzem świata wszystkich czterech największych organizacji bokserskich w kategorii średniej[9].

9 czerwca 2007 pokonał decyzją większości na punkty boksera z Kosowa, Elvira Muriqi[10]. W drugiej walce w 2007 pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie Amerykanina Dannego Santiago[11]. 12 kwietnia 2008 pokonał Clintona Woodsa i ponownie zdobył tytuł mistrza świata organizacji IBF[12]. Tytuł stracił 11 października, przegrywając zdecydowanie na punkty pojedynek z Chadem Dawsonem, dodatkowo Tarver w ostatniej, dwunastej rundzie był liczony[13]. 9 maja 2009 stoczył rewanżową walkę z Dawsonem, lecz ponownie przegrał jednogłośnie na punkty[14]. Po blisko półtora roku powrócił na ring. 15 Października 2010 zmierzył się w swoim debiucie w wadze ciężkiej z Nagy Aguilera, Tarver wygrał jednogłośnie na punkty[15]. 20 lipca 2011 przeszedł do wagi junior ciężkiej oraz zmierzył się z Dannym Greenem pokonując go przez poddanie w dziewiątej rundzie zdobywając pas IBO[16].

2 czerwca 2012 roku Tarver w swojej pierwszej obronie tytułu federacji IBO, zremisował z Lateefem Kayode po dwunastu rundach pojedynku[17].

Rocky Balboa[edytuj | edytuj kod]

Tarver wystąpił w filmie Rocky Balboa, gdzie zagrał Masona Dixona, przeciwnika Rocky'ego Balboa.

Przypisy

  1. Steve Gregg: Harding Trounces Tarver In Twelve (ang.). The Boxing Times, 23.06.2000. [dostęp 2010-04-26].
  2. Steve Gregg: Tarver And Tackie Triumph In IBF Eliminators (ang.). The Boxing Times, 25.01.2002. [dostęp 2010-04-26].
  3. John Gregg: Tarver TKO's Harding in Five (ang.). The Boxing Times, 20.07.2002. [dostęp 2010-04-26].
  4. John Gregg: Jones Scores Majority Win Over Tarver (ang.). The Boxing Times, 08.11.2003. [dostęp 2010-04-26].
  5. John Gregg: Tarver Shocks Jones Crushes Boxing's Best In Two (ang.). The Boxing Times, 15.05.2004. [dostęp 2010-04-26].
  6. John Gregg: Johnson Edges Tarver In Light Heavy Showdown (ang.). The Boxing Times, 18.12.2004. [dostęp 2010-04-26].
  7. Luis Escobar: Tarver Tames Johnson Over Distance (ang.). The Boxing Times, 18.06.2005. [dostęp 2010-04-26].
  8. Luis Escobar: Tarver Easily Outpoints Gun Shy Jones (ang.). The Boxing Times, 01.10.2005. [dostęp 2010-04-26].
  9. Graham Houston: Bernard Hopkins W12 Antonio Tarver (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
  10. Graham Houston: Antonio Tarver W12 (maj) Elvir Muriqi (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
  11. Bill Calogero: Tarver Stops Santiago In Four (ang.). EastSideBoxing.com, 02.12.2007. [dostęp 2010-04-26].
  12. Graham Houston: Antonio Tarver W12 Clinton Woods (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-04-26].
  13. Frank Gonzalez Jr.: Dawson Beats Tarver by a Mile (ang.). EastSideBoxing.com, 12.10.2008. [dostęp 2010-04-26].
  14. Chris Cozzone, Natasha Chornesky: Dawson outpoints Tarver again! (ang.). Fightnews.com, 09.05.2009. [dostęp 2010-04-26].
  15. Mateusz Falasa: Udany debiut Tarvera w wadze ciężkiej! (pol.). boxingnews.pl, 16.10.2010.
  16. Green musiał uznać wyższość Tarvera (pol.). ringpolska.pl.
  17. Tarver zremisował z Kayode (pol.). bokser.org. [dostęp 2010-06-03].



Poprzednik
Roy Jones Jr.
Wakat
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
26 kwietnia 2003 - 8 listopada 2003
Następca
Roy Jones Jr.
Poprzednik
Roy Jones Jr.
Wakat
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
26 kwietnia 2003 - 5 listopada 2003
Pozbawiony
Następca
Glen Johnson
Poprzednik
Roy Jones Jr.
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
Super Champion
15 maja 2004 - 1 lipca 2004
Pozbawiony
Następca
Fabrice Tiozzo

(jako zwykły mistrz)
Poprzednik
Roy Jones Jr.
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
15 maja 2004 - 6 listopada 2004
Pozbawiony
Następca
Tomasz Adamek
Poprzednik
Clinton Woods
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
12 kwietnia 2008 - 11 października 2008
Następca
Chad Dawson

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]