Anusia Borzobohata-Krasieńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Anusia Borzobohata-Krasieńska – drugoplanowa postać z Trylogii Henryka Sienkiewicza. Największą rolę odegrała w Potopie, ale wzmiankowana jest też w Ogniem i mieczem, a w Panu Wołodyjowskim została opisana tylko jej śmierć.

W powieści[edytuj | edytuj kod]

Anusia, panna respektowa[1] księżnej Gryzeldy Wiśniowieckiej, była ładną i bardzo zalotną dziewczyną, która rozkochiwała w sobie licznych mężczyzn. Zaręczona z Longinusem Podbipiętą, po jego śmierci, na podstawie zapisu, odziedziczyła pokaźny majątek w województwie witebskim, którego jednak nie objęła z powodu prowadzonych tam działań wojennych. Po przybyciu do Taurogów, zaprzyjaźniła się bardzo z panną Oleńką Billewiczówną. Dzięki swojemu sprytowi zjednała sobie prawie wszystkich oficerów w zamku, a komendant Taurogów, Sakowicz, miał zamiar się z nią nawet żenić. Anusia jednak uknuła spisek z kilkoma jego podwładnymi i wraz z Oleńką uciekły z niewoli. Po ujawnieniu, iż nowy ukochany Anusi, pan Babinicz jest w istocie narzeczonym Oleńki, z którą zamierza się ożenić, Anusia postanowiła wyjść za mąż za Michała Wołodyjowskiego, jednego ze swoich wcześniejszych zalotników. Zakochanych narzeczonych rozdzieliła, opisana w Panu Wołodyjowskim, śmierć dziewczyny.

Przypisy

  1. Kobieta niezamężna, mieszkająca u bogatych krewnych i pozostająca na ich utrzymaniu - Słownik Języka Polskiego PWN.