Apatheia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Apatheia (gr. apátheia 'beznamiętność, niewrażliwość' od a 'brak' i páthos 'doświadczenie; uczucie; namiętność; cierpienie')[1] – stan niepodatności na wzruszenia, spokój wewnętrzny. Dla stoików, sceptyków czy cyników stan pożądany, który odnosi się do stanu umysłu, w którym nie przeszkadzają pasje, namiętności.

Według stoików apatia była cechą, która charakteryzowała mędrca.

Podczas gdy Arystoteles twierdził, że cnota znajduje się w złotym środku pomiędzy nadmiarem a niedoborem emocji (metriopatia), Stoicy szukali wolności od wszelkich namiętności (apatia). Oznaczało to wyeliminowanie skłonności do emocjonalnego lub egoistycznego reagowania na wydarzenia zewnętrzne, rzeczy, których nie można kontrolować. Dla stoików była to optymalna racjonalna reakcja na świat, ponieważ rzeczy nie mogą być kontrolowane, jeśli są spowodowane wolą innych lub Naturą; tylko własna wola może być kontrolowana. Nie oznaczało to utraty uczuć, ani całkowitego odłączenia się od świata. Stoik, który dokonuje prawidłowych (cnotliwych) osądów i działań w ramach porządku świata, doświadcza zadowolenia (eudajmonia) i dobrych uczuć (eufatia)[potrzebny przypis].

Od słowa apatheia pochodzi polskie słowo apatia, które jednak ma inne znaczenie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]